frear

To φίδι – του Άγγελου Μαντά

Μπήκε αθόρυβα. Από τη νότια θύρα των Αγίων Αποστόλων, του αρχαιότατου ναϋδρίου, της μικρής σταυροειδούς βασιλικής με τα σπαράγματα σπάνιου ανεικονικού διακόσμου, που κάποιοι την τοποθετούν στον 13ο αιώνα. Λίγες στην Ελλάδα αυτές οι βασιλικές, δύο πανομοιότυπες, δίπλα δίπλα, στο χωριουδάκι μου. Αθόρυβα. Πώς αλλιώς; Φρόνιμος ως όφις. Όχι σαν· ως όφις. Σταμάτησε ακριβώς πίσω μου, τη στιγμή που τελείωνα το «Είη το όνομα Κυρίου…». Τον είδε η Τούλα, δυο μέτρα στεκάμενη πίσω μου, και μου ψιθύρισε: «κοίτα πίσω σου». Ένας πηχυαίος λαφιάτης είχε διπλωθεί και άκουγε, εν κατανύξει μου φάνηκε. Έψαλα και το «Θεοτόκε Παρθένε…» της αρτοκλασίας. Ακίνητος αυτός. Ακίνητο, παγωμένο και το ολιγάριθμο εκκλησίασμα.

«Πρέπει να αποχωρήσεις» του υπέδειξα με το πόδι της πλαστικής καρέκλας. Μια ελαφριά ανησυχία στο βλέμμα του ιερέα, μόλις τον αντίκρισε. Συνέχισε, ωστόσο, και έκαμε την απόλυση. Ο επισκέπτης μας γύρισε αργά και αναδιπλώθηκε στο πρεβάζι της παλιάς ξύλινης πόρτας. Ήταν φανερό, δεν ήθελε να φύγει. Σαν στο σπίτι του. Τον κοίταξα, με κοίταξε. Έβγαλα το κινητό και τον φωτογράφισα. «Λες να τον έθελξε η ψαλμωδία μου;» αναρωτήθηκα, αυτάρεσκα κάπως. Και ένιωσα ενοχές για τα πολλά αδέρφια του που είχα σκοτώσει στο περβόλι μας τα παλιότερα χρόνια, κυριευμένος από τον προαιώνιο φόβο.

Θυμήθηκα τη θαυμαστή εκείνη αφήγηση που θέλει τον άγιο Παΐσιο να συνομιλεί φιλικά με μιαν οχιά. Όχι, αυτό δεν το μπορώ, τη λέω την αμαρτία μου. Την οχιά θα την σκότωνα, χωρίς αμφιβολία. Όμως ετούτος ο αφελέστατος επισκέπτης (τυφλίτης για μένα, δεντρογαλιά είπε ο πρόεδρος του χωριού) κανένα φόβο δε μου προξένησε, μόνο έκπληξη. Θυμήθηκα κει και κείνον τον «οικουρόν όφιν», το φίδι που δεν έπρεπε να είχε σκοτώσει ο Βασίλης ο Αρβανίτης του Μυριβήλη.

«Ώρα να βγεις, δεν μπορούμε να σε κλείσουμε μέσα», του είπα, υποδεικνύοντάς του με την καρέκλα πάλι την έξοδο. Ξεδιπλώθηκε αργά, βγήκε, και τότε με εκπληκτική ευελιξία διήνυσε τα τέσσερα-πέντε μέτρα του νότιου τοίχου και μπήκε στον ερειπωμένο πρόναο, εκεί που οι γυναίκες ετοίμαζαν για διανομή τον άρτο και τα κεράσματα της αρτοκλασίας. Ουρανομήκη τα τσιρίγματα, καθώς περνούσε μπερδεμένος ανάμεσα στα πόδια τους. Ποιος ήταν πιο φοβισμένος; Οι γυναίκες ή το φίδι; Βρήκε, τελικά, το δρόμο του και χώθηκε στα χορτάρια που διαδέχονται το ιερό χάλασμα.

Αποσύρθηκε (τι κυριολεξία, στ’ αλήθεια!) στην ησυχία του, έχοντας εκκλησιασθεί, εκπρόσωπος αυτός της «αλόγου φύσεως», στη μεγάλη εορτή των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Χθες, στους Βούνους της παραδίρφυας Εύβοιας.

30.6.2021

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του τρίτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Φωτο: Άγγελος Μαντάς

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly