frear

Αθηναιογραφία – της Αλεξίας Κατσικογιάννη

αέρας

Το έχουν για έθιμο να βαφτίζουν τις γειτονικές οδούς με ονόματα του ιδίου θέματος. Να κάτσουν μαζί οι ευεργέτες, μαζί οι νομοί της Θράκης, μαζί και οι ποιητές, σαν την οργάνωση στα τραπέζια των γάμων, ένα πράγμα –μη χαλαστεί ο Σοφοκλής, έτσι και δεν κάτσει δίπλα στον Ευριπίδη. Στηρίζεται στη δυσανεξία του, για να φάει ένα ακόμα κομμάτι σουφλέ, συνοδευμένο με μοσχάτο, από αυτό το σκονισμένο, του άστεως, που κατόπιν έγινε κράτος. Τα παλιά τα χρόνια, που η πόλη λεγόταν ακόμα άστυ, οι άνθρωποι μπορεί να μην ήξεραν το σημερινό κράτος, ήξεραν όμως από άκρατο οίνο και είναι αυτή ακριβώς η πορεία, από τον άκρατο στον νερωμένο οίνο, που κάποιοι χαρακτηρίζουν ως πολιτιστική αλλοίωση κι άλλοι την αποκαλούν ασφάλεια –να γυρνάς στο σπίτι και να θυμάσαι να κλειδώσεις την πόρτα. Όσο δε μυρίζει η πόρτα, άλλο τόσο δε μυρίζει και η Αθήνα –τσιγάρα, φθηνά ή ακριβά. Απογοητευμένοι οι σινεφίλ παρηγορούνται, καταπίνοντας πασατέμπο. Κι ένας Θεός ξέρει πόσο φορτωμένο είναι το σύστημα υγείας και πως σε καμία περίπτωση δε θα άντεχε να ξεριζώνει βραδιάτικα κολοκύθες, από ανυποψίαστα πρωτευουσιάνικα στομάχια.

Η ιστορία μιας πόλης που απέτυχε και άλλα τέτοια παραμύθια για παιδιά.

#

λίπος

Ήτανε διαταγή του κράτους να χάσουν κιλά και, αφού δε συμμορφώθηκαν, υποχρεώθηκαν όλοι να φορούν ξυλοπόδαρα. Πρωτοφανής ο υπερπληθυσμός στην πρωτεύουσα –δε θα χωρούσαν αλλιώς στα πεζοδρόμια. Κι ο κόσμος τώρα κοιτούσε αφ’ υψηλού, όχι από σνομπισμό, αλλά καθαρά για λόγους ανάγκης, μια πολιτεία στην οποία τα μυρμήγκια εξακολουθούσαν να τρίβονται στο πάτωμα. Πιο κει, τα φρεάτια καλυμμένα από το μεδούλι του κοσμάκη, που δεν έμαθε τελικά ποτέ αν όλοι είμαστε το ίδιο κι αν όλοι έχουμε καρδιά, λαός και Κολωνάκι. Οι Αθηναίοι. Πρώην επαρχιώτες στην Ομόνοια, νυν εμιγκρέδες μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Άνθρωποι γλυκείς, συναισθήματα με πόδια. Τρελό shaming ως προς τα χέρια που οπωσδήποτε άξιζαν κάτι το καλύτερο.

Ινσταγραμματείς και φαρισαίοι που φωτογραφίζουν τις ταράτσες τους, ενώ όλοι υποψιάζονται ότι η Πτολεμαΐδα δεν οργώθηκε από τους πολλούς ηλιακούς. Θα σήκωναν κεφάλι, να αντιδράσουν, αλλά το Μέσο αποκεφαλίζει όσες φωτογραφίες δεν τηρούν την αυστηρή αναλογία 4:5. Η απόσταση του τέσσερα από το πέντε. Η ορφανή μονάδα του καλοκαιριού, η Σύμη χωρίς τη βρεγμένη πετσέτα. Οι μύκητες που γλίτωσες.

Η επιστροφή στην Αθήνα, μετά τις διακοπές. Οι εναλλακτικές μπουγάδες, ολόιδιες με τις άλλες, και οι απλώστρες των διαμερισμάτων του εναλλασσόμενου ρεύματος, όπου ό,τι πιο κοντινό στην κοινοκτημοσύνη συναντά κανείς είναι ο λογαριασμός των κοινοχρήστων. Ανελκυστήρας, υδραυλικά και θέρμανση, το λίπος που δεν κάηκε κι έμεινε στα πόδια.

Δύο μηροί με παρακεντημένα σεμεδάκια να καθετηριάζουν τα όνειρά μας κι εμείς που καθόμαστε και τα κοιτάμε.

#

νερό

Της λείπει ένα ποτάμι ή της περισσεύουν τα κουνούπια -όπως το δει κανείς. Σε κάθε περίπτωση, τα μόνα νερά που μπορείς να δεις στην Αθήνα είναι αυτά της χαλασμένης τηλεόρασης και όλοι ξέρουν πως δε διαφημίζουν τυχαία, εδώ και δέκα χρόνια, τη μετάβαση στην επίγεια ψηφιακή τηλεόραση, παρά για να στραγγίσουν τον τουρισμό της Αθήνας και να τον κατευθύνουν στα νησιά. Νερό και σαπούνι από τον Μόλυβο, να καθαρίζουν τα χέρια από το μετρό, και οι Αιολείς ήτανε όμορφοι, αλλά ομορφότερος από όλους ο Ίωνας. Και η Πηνελόπη ανέχτηκε πολλά, αλλά ίσως να μην ανεχόταν τους ανθρώπους που τη διαβάζουν ημικοιμισμένοι στο βαγόνι –αγαπητοί επιβάτες, παρακαλείστε να προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα και τη λογοτεχνία του συρμού. Το μετρό λένε θα επεκταθεί, θα φτάσει ως την Αλεξάνδρεια, να επιβιβάσει τον ομοιοπαθή Κωνσταντίνο. Και η Αίγυπτος είναι υπέροχη, εκτός κι αν σου δώσει νερό να πιεις. Παλιά εκεί λένε πως λάτρευαν τις γάτες. Και είναι αλήθεια περίεργο, που στο κέντρο δε συναντάς αδέσποτες γάτες -μονάχα κάτι σκυλιά αλυχτάνε και κλαίνε, για μια γάτα, που δεν κατάφερε να αναστηθεί για όγδοη φορά.

Ο βράχος της Ακρόπολης ως βατήρας και οι Αθηναίοι να προσγειώνονται στις κορυφές των λεωφορείων.

#

οστό

Στουρνάρα-Πλατεία Πλατάνου, λεωφορείο Α7. Οι μη κάτοχοι εισιτηρίου τιμωρούνταν παραδειγματικά μ’ έναν σπασμένο σπόνδυλο. Κι αυτό μπορεί και να σήμαινε κάτι, αν δεν υπήρχαν συμπληρώματα ασβεστίου. Ο ήλιος ως συμπλήρωμα. Κι ο αισθηματίας ως εγκρατής κι αμέθεκτος εργάτης. Νερό δε βάζει στο στόμα του. Κεφάλι δε σηκώνει. Δε μέθυσε, δε μύρισε. Αν η πολιτεία δεν ήθελε να τους χωρίσει, δε θα άφηνε δύο εξόδους, στην ίδια πλευρά της Πανεπιστημίου. Αλλού περίμενε ο ένας, αλλού ο άλλος. Να χαθούν σε μια σταλιά πόλη –γελοίο πράγμα. Ξεπάγιαζαν από την προσμονή και, πίσω τους, η τριλογία Χάνσεν, παγερά αδιάφορη για τον χωρισμό τους.

Τα ονόματα των κτηρίων και των ανθρώπων που δεν έμαθες.

Αθήνα, ώρα άγνωστη. Περαστικοί χτίζουν ανάκτορα και βουλές, για να εμποδίσουν το σμίξιμο του λόφου του Αρδηττού μ’ εκείνον των Νυμφών. Κι ένας Θεός ξέρει πόσο πολύ αγαπιούνται και πόσο καταστροφικό θα ήταν το ζευγάρωμά τους.

Νέοι λόφοι να φυτρώνουν στη μέση του πουθενά κι άντε μετά να βρεις να παρκάρεις.

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Ζωγραφική: Niels Strøbek
Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly