frear

Δυο χέρια – του Παντελή Λίτσα

Από μικρό παιδί λάτρεψα δυό χέρια. Είναι από αυτά τα χέρια που δε μπορείς να τους κρατήσεις κακία όταν σε μαλώνουν και να αντισταθείς όταν σε παινεύουν. Αυτά τα δυο χέρια πολύ μου λείπουν. Δυό χέρια δουλεμένα, εργατικά, ζαρωμένα με ένα χρυσό δαχτυλίδι στο μεσαίο αριστερό δάχτυλο, σφηνωμένο, σα να θέλει να βγει αλλά με το πέρασμα του χρόνου έχει παγιδευτεί. Αυτά τα δύο χέρια ανήκαν σε μία φιγούρα αλλιώτικη, μιας άλλης εποχής, που δε συναντάς σήμερα. Μια φιγούρα κομψή, περιποιημένη πάντα, που όταν γελάει λάμπουν όλοι γύρω της και το περιμένουν πώς και πώς. Τη μορφή αυτή την αγάπησα πραγματικά και την ερωτεύτηκα. Ήταν πολύ δυνατή η σχέση μου μαζί τους.

Ψάχνω να βρω αυτή την ανταπόκριση σε άλλα πρόσωπα με παρόμοια φιγούρα, με διάφορες προφάσεις. Δυστυχώς, ούτε τα πρόσωπα αυτά αντιλαμβάνονται την ανιδιοτελή μου αγάπη, ούτε η συναισθηματική μου πτυχή ικανοποιείται.

Ξέρεις, πολλές φορές προσπαθώ να μυρίσω τη μυρωδιά της φιγούρας αυτής, που από μικρό παιδί προσπάθησα να κρατήσω, όπως και να μην ξεχάσω ποτέ τη βραχνή φωνή της. Δεν τα κατάφερα… Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να τα ανακτήσω, να τα αισθανθώ, αλλά πλέον είναι μόνο μνήμες μιας εποχής ξέγνοιαστης, παιδικής, στην οποία ήμουν το κέντρο του ενδιαφέροντος. Όλοι με πρόσεχαν, με φρόντιζαν και γελούσαν μαζί μου. Μία περίοδος που σπάνια ένα μικρό παιδί θυμάται, λόγω της ηλικίας του. Εγώ όμως τη θυμάμαι και είναι έντονη στη μνήμη μου.

Είχα πολλά να πω σ’ αυτή τη μορφή, όμως την έζησα λίγο. Πολλές φορές τη βλέπω στον ύπνο μου. Μόνο μια φορά μου μίλησε. Συνήθως, κάθεται δίπλα μου ακίνητη, αλλαγμένη. Πόσα θα ήθελα να μου μιλήσει, να μου δώσει ένα σημάδι ότι βλέπει πως τη σκέφτομαι, τη νοιάζομαι, την αγαπώ… Δε μπορώ να θυμηθώ αρνητικά για εκείνη, ούτε να ανεχτώ άλλους να την κατηγορούν, γιατί απλώς δεν την «φτάνουν». Όσο υποκειμενικό και εγωϊστικό ακούγεται.

Ξέρω πως για να συναντήσω αυτή τη φιγούρα, αυτά τα χέρια έχω πολύ δρόμο μπροστά μου. Ποτέ δεν ξέρεις… Και αναρωτιέμαι, αν έρθει η ώρα αυτή θα τα βρώ; Ή τα έχασα αιώνια; Θα είναι τα ίδια; Θα νιώσω αυτά που ένιωθα τότε;

Ελπίζω ναι…

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Victoria Castro. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly