Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά. Έστριψε στον κεντρικό περνώντας μπροστά από την Ευαγγελίστρια. Κλειστά κι η Εκκλησία. Τι ώρα είχε φύγει από τη Σαλαμίνα; Είπε να μην αργήσει και φτάσει μετά τον Δεσπότη και τ’ ακούσει πάλι. Ο βλογημένος σαν να τον είχε άχτι, τον περίμενε στη γωνία να κάνει λάθος να του βάλει τις φωνές. Κι αυτός τ’ακουγε, τι να κάνει; Ο τελευταίος τροχός της αμάξης ήταν∙ διάκονος, υπηρέτης δηλαδή. Την τελευταία φορά που είχαν συλλειτουργήσει, όπως έλεγε τη δέηση με προτεταμένο το οράριο ωραία-ωραία απ’έξω, περήφανος που δεν χρειαζόταν το τεφτέρι του κι έκανε και κάτι ωραία γυρίσματα να το γιορτάσει –από μέσα του– χάζεψε κι αντί να εκφωνήσει το όνομα του Δέσποτα είπε ένα άλλο –του Επισκόπου του– συνηθισμένος που το ΄λεγε συχνότερα. Έξαλλη τσιριχτή φωνή τον επανέφερε στη σκληρή πραγματικότητα: «Μελίτων, βλάκα! Μελίτων!». Πάλι καλά που δεν τον είχε πει «Κατσαμπρόκο» που τον φωνάζαν όλοι πίσω απ’την πλάτη του για το παρουσιαστικό και τη στριμάρα του.
Σούζα το πήγαινε το αμάξι, πριν χειροτονηθεί έκανε κόντρες με τα φιλαράκια από το Πολυκλαδικό. Έτσι πίσσα σκοτάδι αξημέρωτο δεν τον έβλεπε κανείς. Καλύτερα, πολύ καλύτερα. Πάρκαρε στο πλάι του Ναού. Είχε φτάσει μισή ώρα νωρίτερα από τους νεωκόρους. Κλειδιά δεν είχε, άναψε το καλοριφέρ μην πουντιάσει κι έμεινε να περιμένει. Γλυκιά η ζέστη, έγειρε το κεφάλι στο παράθυρο. Άμα τέλειωνε η λειτουργία θα γύρναγε σφαίρα. Δεν ήθελε να μένει μόνη της η διακόνισσα αλλά πού να την πάει μες στη νύχτα με την κοιλιά τούρλα. Του χρόνου πρώτα ο Θεός τέτοια μέρα θα ΄ναι τρεις. Χαμογέλασε ευτυχισμένος…
Δυνατό φως τον τύφλωσε. Άνοιξε τρομοκρατημένος το ένα μάτι: Ο ήλιος ψηλά στον ουρανό, οι πιστοί βγαίναν μπουκωμένοι με τ’αντίδωρα, λειτουργημένοι. Αυτός χορτάτος ύπνο και λυτρωμένος από την εφιαλτική συλλειτουργία με τον Δεσπότη. Χριστός Ετέχθη! Αληθώς Ετέχθη!
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
