Ήταν μια χειμωνιάτικη νύχτα, παραμονές Χριστουγέννων, και αντί να κρυβόμαστε απ’ το κρύο, καθόμασταν στ’ αυτοκίνητα μ’ ανοιχτά παράθυρα. Ο νοτιάς έφερνε αμυδρά και μια υποψία βροχής. Δουλειά ούτε για δείγμα. Κυρίως κατήφεια κι αναστεναγμός. Απ’ την αρχή της βάρδιας ήμουν κολλημένος στην πιάτσα. Για ξεμούδιασμα πιάναμε το σουλάτσο πάνω κάτω κι ανταλλάσαμε μασημένες κουβέντες. Μόλις ζύγωνε πελάτης μαζευόμασταν σαν πεινασμένες γάτες και στήναμε αφτί. Ακούγαμε «Αεροδρόμιο» και αναθαρρούσαμε, νόμισες θα παίρναμε όλοι μαζί την κούρσα.
Είχα κατεβάσει δυο σκάλες την πλάτη του καθίσματος και το αριστερό μου χέρι κρεμόταν έξω από το παράθυρο για να μην μπαίνει η κάπνα απ’ το τσιγάρο στο σαλόνι. Δεν περνούσε η ώρα. Απ’ την κυλιόμενη σκάλα του Μετρό ξεπρόβαλλαν αργά μερικά κεφάλια. Τέντωσα μόνο το λαιμό μου: ήταν δυο τρεις ένστολοι που τράβηξαν βιαστικά για το Πεντάγωνο. Μέτρησα πάλι τους μπροστινούς μου: άλλοι δύο. Σε λίγη ώρα έφυγε ο πρώτος και στα καπάκια ο δεύτερος. Έλυσα το χειρόφρενο και τ’ άφησα να κυλίσει σαν νεκροφόρα. Πίσω μου κάποιοι συνάδελφοι έσβησαν τις κουκούλες κι εγκατέλειψαν.
Μοιρασμένος μεταξύ απάθειας και αδημονίας είδα την παράξενη μορφή της ν’ αναδύεται απ’ τα έγκατα της γης σαν ανατέλλων ήλιος. Στενόμορφη, μακρόσωμη, πολύχρωμη, επιβλητική! Πρώτη φορά στα χρονικά έβλεπα αληθινή γκέισα, αυ-θε-ντι-κή! Ξύλινα σανδάλια, φλοράλ κιμονό, πρόσωπο πουδραρισμένο, ομοιόμορφο. Κύλαγε αθόρυβα πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου λες κι είχε πιάσει πάγος. Στάθηκε δίπλα στην πινακίδα της πιάτσας, σεμνότυφη, ακέραιη. Δεν τη χόρταινα. Με αργές κινήσεις σήκωσα τη βαλίτσα της και την έβαλα στο πορτμπαγκάζ. Ψηλάφησα τη Μερσεντές για να βρω το πόμολο της πόρτας και την ώρα που αντιλήφθηκα ότι δεν την είχα απασφαλίσει, ξεσπάει μια βροχή, μια καταιγίδα άλλο πράμα, και γίνεται το πρόσωπό της γιαπί. Την κοιτούσα να διαλύεται μπροστά μου σα νερομπογιά, ανήμπορος να συγκρατήσω την υδάτινη μορφή της, ανήμπορος να ζήσω άλλο σε μια πόλη όπου οι δρόμοι ήταν έρημοι, τα καταστήματα στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
