Άνοιξε τα μάτια του. Ακόμα δεν είχε ξημερώσει. Έτριψε με τα δάχτυλα το αξύριστο πρόσωπο. Αντιστάθηκε στην επιθυμία να ελέγξει την ώρα στο κινητό. Από τότε που ξεκίνησε όλο αυτό, είχε την αίσθηση ότι ο χρόνος σταμάτησε.
Δεν ήταν καλός στη διαχείριση του χρόνου. Το ήξερε. Του το υπενθύμιζαν σε κάθε ευκαιρία φίλοι και συνεργάτες. Εκείνος φανταζόταν τον χρόνο σαν ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, ένα δωμάτιο, στη δική του περίπτωση, πάντα γεμάτο. Το τελευταίο διάστημα όμως όλα είχαν αλλάξει, το δωμάτιο είχε αδειάσει από ό,τι γέμιζε τη ζωή του και αυτός, για πρώτη φορά, είχε χώρο, δηλαδή χρόνο στη διάθεσή του.
Η εταιρεία του σε αναστολή. Οι αυλές των σχολείων άδειες. Ακόμα και οι γιορτές δεν θύμιζαν σε τίποτα τις γιορτές που ήξερε. Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά.
Η αδυναμία του να γεμίσει το δωμάτιο του χρόνου τον γέμιζε άγχος. Στην αρχή προσπάθησε να κάνει όσα ήθελε αλλά δεν προλάβαινε, μετά όσα έπρεπε να κάνει αλλά απέφευγε. Κάθε προσπάθεια όμως κατέληγε σε αποτυχία. Το δωμάτιο δεν γέμιζε και εκείνος είχε την αίσθηση ότι άφηνε το χρόνο να χάνεται.
Στο τέλος αποφάσισε να μην κάνει τίποτα. Προσπάθησε να δει τον χρόνο διαφορετικά. Να τον γνωρίσει ξανά και να συμφιλιωθεί μαζί του. Να αλλάξει ακόμα και την εικόνα που έφτιαχνε το μυαλό του για αυτόν. Δεν ήταν πια ένα δωμάτιο γεμάτο ή άδειο αλλά ένα ποτάμι που κυλούσε ανεξάρτητα από τη δική του θέληση. Ένα ποτάμι που όσο περνούσαν οι μέρες αφηνόταν στη ροή του και το άφηνε να τον παρασύρει. Εκείνος το μόνο που χρειαζόταν να κάνει ήταν να απολαύσει τον ήλιο και το τοπίο.
Σηκώθηκε από το κρεβάτι. Οι γιορτές έφταναν στο τέλος τους κι εκείνος έπρεπε να μάθει πάλι να γιορτάζει.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τους όρους για να στείλετε χριστουγεννιάτικο διήγημα εδώ και τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
