Είχε σουρουπώσει στην έρημη πόλη. Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά. Περίμεναν την άρση της καραντίνας να ανοίξουν.
-Κούκι! Πού ήσουν αγόρι μου; Νόμιζα δεν θα σε ξανάβλεπα. Έλα βρε! Εγώ είμαι βρε. Ο Αϊσιχτήρ είμαι. Έλα κοντά.
Το σκυλί έτρεξε χαρούμενο, κουνώντας την ουρά, κάνοντας σβούρες γύρω από τον άνθρωπο φάντασμα, με την κουβέρτα στην πλάτη. Ανοίγει μια μεγάλη αγκαλιά, λυγίζει τα γόνατα και χαϊδεύει στοργικά το σκυλί
-Τι κοιτάς γύρω σου κακόμοιρο; Δεν υπάρχει κανείς. Φοβούνται όλοι έναν ιό , που κολλάει με την ανάσα.
Χα! Εμάς δεν μας πλησιάζουν. Δεν κινδυνεύουμε από την ανάσα τους.
Κοίτα! Για μας ανάβουν τα φώτα. Οι άααανθρωποι, είναι μέσα. Καραντίνα. Φοβούνται τις ανάσες τους. Έλα να πάρουμε εμείς βαθιές ανάσες. Μια για κάθε προσβολή. Μια για κάθε κλωτσιά. Γαύγισε. Δυνατά! Τι έχουμε να φοβηθούμε εμείς; Τον θάνατο; Θα πάμε στον παράδεισο, να ζητιανεύουμε στην πόρτα του. Θα μας δίνουν όλοι. Γιατί και εκεί φίλε, θα προσπαθούν να ξεγελάσουν τον Άγιο Πέτρο, να τους περάσει μέσα. Χα! Εμείς είμαστε το εισιτήριο τους. Αλλά δεν νοιάζονται τώρα. Στην πόρτα το θυμούνται.
Εκείνη την στιγμή, περνάει ένα αυτοκίνητο τρέχοντας πάνω από μια λακκούβα. Σιντριβάνι πετάχτηκαν τα νερά, κάνοντας μούσκεμα τους δύο αδέσποτους φίλους.
Ο Κούκι κυνήγησε το αυτοκίνητο γαυγίζοντας. Ο οδηγός με την μάσκα στο αυτί, κάνοντας παρατιμονιά, τον χτύπησε στο πόδι.
Κλαίγοντας και βρίζοντας ο Αϊσιχτήρ, αγκαλιάζει σφιχτά το σκυλί.
-Άντε χάσου ρε αλήτη. Η φύση ρε, σας εκδικείται. Θέλει να σας βάλει πίσω, στην μήτρα της και να σας αποβάλει ρε. Πάμε παλιόφιλε. Έχεις μάθει στον πόνο. Θα μοιράζουν και φαγητά αυτές τις μέρες. «Καλές πράξεις» το λένε. Χα! Εμείς θα κάνουμε παρέα Χριστούγεννα.
Να ξέρεις Κούκι, θα έρθει κάποτε καιρός να γεννιέται ο Χριστός, χωρίς να χρειάζεται να σταυρωθεί.
Θα φροντίσει η φύση γι’ αυτό.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τους όρους για να στείλετε χριστουγεννιάτικο διήγημα εδώ και τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
