«Τι με κοιτάς, σ’ το έχω πει χιλιάδες φορές, ότι μέσα δεν μπαίνεις. Μια χαρά είσαι έξω». Πάντα με δυσκόλευαν αυτές οι μέρες της αναγκαστικής χαράς και αισιοδοξίας. Ηρεμούσα κάπως τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά, η ησυχία ήταν σαν το κόψιμο του ήχου από το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης, μόνο εικόνα και σιωπή.
Τόση υποκρισία και εξαναγκασμός, σε σημείο να κόψεις τις φλέβες σου. Το έχω σκεφτεί αλλά δεν μπορώ τα αίματα. Δεν ταιριάζουν με την αισθητική μου, το κόκκινο παραείναι έντονο χρώμα και χριστουγεννιάτικο. Επίσης αφήνει στα υφάσματα ανεξίτηλους άσχημους λεκέδες. Τώρα βέβαια αν είναι να κόψεις τις φλέβες σου, τι σε νοιάζουν οι λεκέδες. Με νοιάζουν γιατί μέχρι να ξεψυχήσω θα τους βλέπω εκεί, μπροστά μου, στο χαλί, στην πολυθρόνα, στο τραπεζομάντηλο, είναι θέμα αισθητικής.
Θα μπορούσα να καταπιώ τα λαμπάκια, αυτό το είχα σκεφτεί στην παιδική μου ηλικία όταν στολίζαμε με τη μητέρα το δέντρο, όχι βέβαια για να αυτοκτονήσω αλλά γιατί πίστευα ότι έτσι θα γινόμουν ένας φωτισμένος άνθρωπος όπως έλεγε ο παππούς. «Τι κοιτάς τώρα; Την τηλεόραση ή τα λαμπάκια του δέντρου;».
Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε ένα πρόβλημα επικοινωνίας με τον παππού. Τις μέρες των γιορτών με έπαιρνε παράμερα και μου έκανε κουβέντα για διάφορα άσχετα, που κάποια έβγαζαν νόημα και κάποια άλλα όχι. Να μην το βάζω κάτω. Να χαίρομαι τη ζωή. Να έχω φίλους. Να κάνω αυτό που θέλω. Να μην δίνω σημασία στα «πρέπει». Δεν μπορώ να πω ότι τα τήρησα, όπως δεν μπορώ να πω ότι προσπάθησα να τα τηρήσω.
«Πάλι με κοιτάς;». Πρώτη παραμονή Χριστουγέννων που η απομόνωσή μου έγινε απομόνωση όλων, ολόκληρος ο πλανήτης συντονίζεται μαζί μου. Υποχρεωτική η χρήση μάσκας για να κρύβει τα εξαναγκαστικά χαμόγελα. Αυτά είναι τα δικά μου Χριστούγεννα. Συνεχίζει να με κοιτάζει. «Ε, ψιτ μπες».
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
