Είπε σήμερα να πάει στο νοσοκομείο με τα πόδια. Δεν ήταν δα και τόσο μακριά από το σπίτι του. Θα χάζευε με την ησυχία του και στα μαγαζιά τώρα που δεν κυκλοφορούσε κόσμος με το lockdown.
Χθες ήταν δύσκολη εφημερία. Ένας ασθενής γύρω στα πενήντα πάντα ευδιάθετος και με όρεξη για πειράγματα και τώρα πια και με τη μπουκάλα του οξυγόνου δίπλα του, έκανε νόημα πως ήθελε χαρτί και μολύβι. Του το ΄δωσε χωρίς δεύτερη σκέψη. Πρώτη φορά τον έβλεπε τόσο σοβαρό. Κάτι έγραψε. Ζήτησε κι έναν φάκελο να το βάλει μέσα. Από έξω: «Να το δώσεις στην οικογένειά μου, αν δεν τα καταφέρω»
Τώρα, σταματημένος μπροστά σε μια βιτρίνα με αντρικά χάζευε… Ο ασθενής με το γράμμα φορούσε κοστούμι, γραβάτα και ένα μαντηλάκι στην τσέπη. Κρατούσε ένα χαρτόνι με τα δυο του χέρια. Κάτι έγραφε. Δεν πρόλαβε να δει. Ένα γάβγισμα ακούστηκε πίσω του και τον τρόμαξε μέσα στην ησυχία. Μόλις ξαναγύρισε προς τη βιτρίνα, τον είδε να σπάει σε μικρά κομμάτια και να διαλύεται από πάνω προς τα κάτω, όπως τα καρτούν στα κινούμενα σχέδια μετά από έκρηξη ή πυροβολισμό. To χαρτόνι πήρε φωτιά και σκόρπισε σα μαύρο χιόνι.
Τα καταστήματα ήταν στολισμένα γιορτινά, ολόφωτα αλλά ακόμη κλειστά. Λες και τα ξερνούσε ένα- ένα μπροστά του η πρωινή ομίχλη με τα λαμπιόνια και τα λουκέτα τους. Έφτασε χωρίς να το καταλάβει στο νοσοκομείο. Η προϊσταμένη του ορόφου τον περίμενε με ζεστό καφέ. Θα τον στενοχωρούσε όμως. Ο ασθενής με το γράμμα τους είχε αφήσει πριν λίγες ώρες.
Το έβγαλε αργά από το συρτάρι του γραφείου του. Έπρεπε να το παραδώσουν στους συγγενείς του. Δεν ήταν σφραγισμένο. Το άνοιξε. Στο χαρτί έγραφε: «Καλά Χριστούγεννα! Θα τα πούμε πάνω».
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τους όρους για να στείλετε χριστουγεννιάτικο διήγημα εδώ και τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
