frear

Το παιδί του γείτονα – της Ελένης Αλεξίου

Ένα καλοκουρδισμένο σφυράκι χτυπά τον τοίχο στο σαλόνι μου. Δονεί τον τυμπανικό υμένα, σαλπίζει στον κοχλία. Στέλνει ηλεκτρισμό στον εγκέφαλο κι από εκεί με πάλλει σύγκορμη. Το αυτιστικό παιδί του γείτονα.

Συνήθως μουρμουρίζει φράσεις ακαταλαβίστικες, άλλοτε σέρνει μακρόσυρτες μελωδίες. Αγαπά τους ήχους των ζώων, λατρεύει να γαβγίζει. Κάθε τόσο χτυπά το πάτωμα, τα έπιπλα, τα κάγκελα στο μπαλκόνι. Άλλοτε κλαίει με στριγκλιές. Δεν γίνεται το δικό του. Η μάνα του παλεύει να το ηρεμήσει. Λίγες στιγμές ηρεμίας… Έπειτα πάλι φωνές και ουρλιαχτά.

Ο τοίχος τσιγαρόχαρτο φέρνει το ολόγραμμά του στο δικό μου σπίτι. Να το! Τρέχει στον διάδρομο, λαχανιάζει, βογγά, γρονθοκοπιέται στο κεφάλι με μανία. Αχ, αν το έπιανα στα χέρια μου! Θα του ‘βαζα μυαλό!

Σήμερα βρέχει. Ξύπνησα με ένα ανεξήγητο συναίσθημα. Θλίψη και αγαλλίαση μαζί. Ονειρεύτηκα ένα αγόρι ξαπλωμένο στο πάτωμα, στη μέση του σαλονιού μου. Μπαίνω στο όνειρό μου και το ξαναζώ. Βλέπω το αγόρι. Είναι κουλουριασμένο στο χαλί. Σηκώνει τα μάτια. Το βλέμμα του θολό, κοιτά αφηρημένα.

«Βρωμάς! Βρωμάς! Βρωμάς!» με προσβάλλει απροκάλυπτα κι αρχίζει να γελάει.

«Θα σου δείξω εγώ πώς θα ηρεμήσεις, βλαμμένο! Μάτι δεν μας αφήνεις να κλείσουμε! Ούτε μια στιγμή να ησυχάσουμε δεν μπορούμε, με σένα που μπλέξαμε!».

Κι αρχίζω να το κλωτσάω στο όνειρό μου με μανία, αλύπητα, για να πεθάνει!  Κλωτσάω λες και με κυνηγάνε, κλωτσάω σαν να τρέχω να ξεφύγω! Κλωτσάω και το ευχαριστιέμαι! Κλωτσάω για να λυτρωθώ! Κι όσο κλωτσάω, αυτό γελάει! Κι όσο το φοβερίζω, αυτό με βρίζει!

Είναι το αυτιστικό παιδί του γείτονα. Κοιτώ καλύτερα.

Βλέπω τον γιο μου!

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly