frear

Η Μορφή – του Κωνσταντίνου Χαραλάμπους

Έκλαιγε και παραξενεύτηκα· η εικόνα αυτή της γυναίκας μου μ’ έκανε να ξεχάσω την πείνα μου και να την αγκαλιάσω, χωρίς να βγάλω τη φόρμα της δουλειάς. Προσπάθησα να καταλάβω τι συμβαίνει αλλά το γοερό της κλάμα δεν την άφηνε να μου εξηγήσει. Την καθησύχασα με όση τρυφερότητα μπορούσα και την παρότρυνα να μου τα πει όλα. Με κοίταξε με τρόμο κι η απορία μου έγινε βαθύτερη. Τα μισόλογά της μου έδωσαν την εντύπωση ότι απέφευγε να μου πει. Έγινα πιο απότομος μαζί της και την έσπρωξα από την αγκαλιά μου. Απαίτησα να μάθω αμέσως τι συμβαίνει.

Η εξήγησή της με ξάφνιασε. «Εδώ και κάμποσο καιρό», μου είπε διστακτικά, «ένας άντρας κυκλοφορεί στο σπίτι μας κι όταν πάω να ανοίξω κάποια πόρτα αυτός εμφανίζεται από το πουθενά και, κρατώντας το χερούλι της πόρτας από την άλλη μεριά, με εμποδίζει να την ανοίξω». Ήταν η πιο γελοία εξήγηση που είχα ακούσει. Στο δικό μου σπίτι, η δική μου γυναίκα ισχυριζόταν πως κάποιος κρατάει κλειστές τις πόρτες. Αν είναι δυνατόν! Εννοείται πως δεν την πίστεψα ούτε στιγμή και της το έδειξα με την έντονη δυσαρέσκειά μου. Αυτή όμως επέμενε πεισματικά κι ο θυμός μου φούντωσε. Ποιος ξέρει τι «ανομίες» κρύβονται πίσω από αυτή τη γελοία εξήγηση; Το δίχως άλλο δεν θα την άφηνα να ξεκολλήσει από την καρέκλα της αν δεν μου έλεγε. Αυτή άρχισε και πάλι να κλαίει και να κρατάει το στόμα της κλειστό.

Στην επίμονη πίεσή μου κάπου–κάπου μου ’λεγε «στο είπα, ένας άντρας μού κρατάει το χερούλι της πόρτας». Της εξήγησα, με τη δίκαιη οργή μου, ότι είναι αδύνατο κάποιος να εμφανίζεται έτσι ξαφνικά και να κρατάει τις πόρτες μας κλειστές, και λέγοντας αυτά είχα πλησιάσει την πόρτα που οδηγούσε στο σαλόνι μας και ήμουν έτοιμος να την ανοίξω, για να της αποδείξω το γελοίο του ισχυρισμού της. Είδα όμως, με την άκρη του ματιού μου, από την άλλη μεριά, μια μορφή να διασχίζει το τζάμι της πόρτας, και κατάλαβα από τον αμυδρό ήχο πως έπιασε και κρατούσε το χερούλι. Ξαφνιασμένος -δεν μπορούσα να πιστέψω πως αυτό που είδα δεν ήταν στη φαντασία μου- έπιασα το χερούλι και προσπάθησα να ανοίξω την πόρτα. Ήταν αλήθεια, κάποιος το κρατούσε από την άλλη μεριά και δεν μπορούσα να την ανοίξω. Έβαλα όλη μου τη δύναμη, αλλά μάταια. Η μορφή είχε πολλαπλάσια ισχύ, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, την οποία ένιωθα να διαπερνάει το χερούλι και να υπερβαίνει κατά πολύ τη δική μου. Έπεσα πεισματικά πάνω στο χερούλι με όλο μου το βάρος. Η πόρτα δεν κουνήθηκε. Σαν να άκουσα τη μορφή να καγχάζει κι ο φόβος φώλιασε σε κάθε σπιθαμή των κυττάρων μου. Ήθελα να εξαφανιστώ, να τρέξω μακριά από κει και μόνο το αίσθημα μιας πρωτόγνωρης ντροπής για την γυναίκα μου, η οποία με κοιτούσε δακρυσμένη, με απέτρεψε.

Ξαφνικά η μορφή άφησε το χερούλι και έφυγε. Η απότομη αυτή αντίδραση μ’ έκανε να χάσω την ισορροπία μου και να παραπατήσω. Για ένα δευτερόλεπτο αναρωτήθηκα αν έπρεπε να κυνηγήσω αυτόν τον άντρα, δεδομένου ότι αν τον προλάβαινα δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να του αντιπαρατεθώ. Το γεμάτο περιφρόνηση βλέμμα της γυναίκας μου όμως δεν μου άφηνε περιθώρια. Με κάποια φαινομενική γρηγοράδα έτρεξα πίσω του. Τον κυνήγησα με λύσσα, ρίχνοντας κάτω καθετί που με εμπόδιζε να τον φτάσω, ενώ παρακαλούσα ταυτόχρονα μέσα μου να τρέξει γρηγορότερα, ώστε να δώσει δικαιολογία στην αποτυχία μου να τον προλάβω. Δυστυχώς ο δρόμος του τον οδήγησε στο μπαλκόνι, αφού πρώτα είχαμε διασχίσει όλο το σπίτι, κάνοντάς το άνω-κάτω. Ήξερα πως ήμασταν στον τέταρτο όροφο, άρα δεν μπορούσε να πηδήσει στο κενό. Μόνο να με αντιμετωπίσει μπορούσε. Κι εγώ εκείνον. Με όλο τον φόβο μου ή εξαιτίας αυτού τον άρπαξα από τον ώμο κι αυτός γύρισε. Στη θέα του ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν. Είχε τα δικά μου χαρακτηριστικά: ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ.

Καθώς η μορφή του διαλυόταν, ένα ειρωνικό χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη του.

Έπειτα νομίζω πως λιποθύμησα.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly