frear
Undated

Αντώνηδες – του Κώστα Σιαφάκα

 [Στον Αντώνη Σπυρόπουλο και τον Αντρέα Μποζώνη]

Ο Αντώνης δεν παριστάνει τον τρελό. Είναι τρελός. Το μόνο που, ευτυχώς, λείπει από την τρέλα του είναι μια επίσημη ψυχιατρική διάγνωση. Πράγματι, είναι ένας υγιέστατος τρελός. Αγαπά τον Θεό, αν και δεν είναι σίγουρος για την ύπαρξή Tου, αγαπά τους ανθρώπους αν και, επίσης, δεν είναι εντελώς σίγουρος για τη δικιά τους ύπαρξη και αγαπά και τον εαυτό του, τον οποίο δεν θεωρεί πάντα άνθρωπο, του αρκεί ο όρος «ον» για να είναι κάπως σίγουρος. Εξάλλου, ποτέ δεν κοιτάζει ψηλά ώστε να του ταιριάζει η επικρατέστερη αλλά μάλλον εσφαλμένη εκδοχή για την ετυμολογία της λέξης, από το «άνω θρώσκω». Αντιθέτως, ο Αντώνης κοιτάζει συνήθως κάτω αλλά γνωρίζει καλά τον ουρανό και τις γειτονιές του διότι παρατηρεί συχνά τις αντανακλάσεις του στις λακκούβες των δρόμων, που γεμίζουν με βρόχινο νερό το χειμώνα.

Ο Αντώνης συντηρούσε για χρόνια μια μεγάλη εμμονή: το όνομά του. Αποκαλούσε Αντώνη οποιονδήποτε συμπαθούσε ή συναναστρεφόταν αν και, για να πούμε την αλήθεια, συναναστρεφόταν κυρίως όσους τους λένε Αντώνηδες από τη βάφτισή τους. Εξαίρεση αποτελεί ο Αντρέας, ένας κολλητός του φίλος, τον οποίο φυσικά και αποκαλούσε Αντώνη αλλά όταν έγραφε το όνομα Αντώνης αναφερόμενος σ’ εκείνον, σημείωνε μια μικρή παύλα ανάμεσα στο ταφ και το ωμέγα. Αυτό προέκυψε από πραγματικά στοιχεία, εφόσον ο Αντρέας διαθέτει ένα επώνυμο που τελειώνει σε «ώνης». Το πλήρες λοιπόν ονοματεπώνυμό του αρχίζει από «Αντ» και τελειώνει σε «ώνης», οπότε είναι κι αυτός ένας πραγματικός Αντώνης.

Η μανία με το όνομα είχε, κατά καιρούς, πάρει διεθνείς διαστάσεις. Αφού εξάντλησε τα ελληνικά δεδομένα και συγκέντρωσε όλες τις εκδόσεις του «Τρελαντώνη» της Πηνελόπης Δέλτα (στην πρώτη έκδοση το βιβλίο ήταν αφιερωμένο σε κάποιον Αντώνη από την ίδια τη συγγραφέα), αναζήτησε Αντώνηδες σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέσα σε μόλις μια πενταετία κατάφερε να πετάξει με το αεροπλανάκι του Εξυπερύ απαγγέλοντας στους αιθέρες τον Μικρό του Πρίγκιπα, να δειπνίσει υπό το φως της αθηναϊκής πανσελήνου, σε μια ταβέρνα της Πλάκας, παρέα με τον Άντονι Κουίν, να τραγουδήσει αγκαλιά με τον Άντονι Πέρκινς, σιγοντάροντας τα σπαστά ελληνικά του, το τραγούδι «ο Κυρ Αντώνης» του Χατζιδάκι και του Γκάτσου, να διαβάσει όλα τα έργα του Τσέχωφ και να διασκευάσει τις «Τρεις αδελφές» και τον «Βυσσινόκηπο» αλλάζοντας όλα τα ονόματα των προσώπων σε Άντον, Άντονι, Αντουάν, Αντόνιο και Αντουανέτα, να πείσει τον Σαλβαντόρ Νταλί να ζωγραφίσει μια νέα βερσιόν του πίνακα με τίτλο «Οι πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου» και να του χαρίσει το έργο με αφιέρωση, και διάφορα άλλα τέτοια με τους ανά τον κόσμο επιφανείς Αντώνηδες.

Αποκορύφωμα, ωστόσο, του πάθους του για το όνομά του, ήταν το περίφημο συμπόσιο που διοργάνωσε στην παραλία «Αντώνηδες» της όμορφης Κύθνου. Το έβαλε σκοπό να συγκεντρώσει εκεί, ένα δροσερό αλλά ηλιόλουστο μεσημεράκι, τη δέκατη έβδομη ημέρα κάποιου Γενάρη, δηλαδή την ημέρα της εορτής του Αγίου Αντωνίου, όσους περισσότερους Αντώνηδες μπορούσε, διάσημους και μη. Πράγματι, με ενθουσιώδεις επιστολές και άλλους έξυπνους τρόπους, κατάφερε να μαζέψει εκατοντάδες συνονόματους, μεταξύ των οποίων ξεχώριζαν: ο Ιταλός συγγραφέας Αντόνιο Ταμπούκι, ο Γάλλος ποιητής και ηθοποιός Αντονέν Αρτώ, ο σοφός Αργεντίνος και συγγραφέας των «Φωνών» Αντόνιο Πόρτσια, ο Ιταλός φιλόσοφος και πολιτικός Αντόνιο Γκράμσι, ο Ιταλός μουσουργός της εποχής του Μπαρόκ Αντόνιο Βιβάλντι (του οποίου οι «Τέσσερις εποχές» αποτέλεσαν σταθερή μουσική υπόκρουση κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης), ο Καταλανός αρχιτέκτονας Αντόνι Γκαουντί, ο Ισπανός ηθοποιός Αντόνιο Μπαντέρας, ο Έλληνας ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος, ο Έλληνας τραγουδοποιός και τραγουδιστής Αντώνης Ρεπάνης, ο πρωτεργάτης του ελληνικού καφέ Αντώνης Λουμίδης, ο Φλαμανδός ζωγράφος του 17ου αιώνα Άντονι Βαν Ντάικ, ο Σικελός ζωγράφος της Αναγέννησης Αντονέλλο ντα Μεσσίνα, ο Ουαλός ηθοποιός Άντονι Χόπκινς, ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκος Αντώνιος, ο Έλληνας ηθοποιός Γιώργος Κωνσταντίνου ως Αντωνάκης Κοκοβίκος στην ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», η βασίλισσα της Γαλλίας Μαρία Αντουανέτα, που όλη την ώρα έπαιζε στα δάχτυλά της μια γκιλοτίνα- μπρελόκ, ο πατρινός υποδηματοπώλης και νονός του γράφοντος Αντώνης Κουλουμπής, ο Έλληνας πολιτικός Αντώνης Τρίτσης κ.α.

Ωραία όλα αυτά αλλά τα χρόνια πέρασαν και ο Αντώνης ένα πρωί αποφάσισε ότι κουράστηκε να ασχολείται με το όνομά του. Τώρα, όταν δεν πάει στη δουλειά, αγοράζει εφημερίδα και κάθεται στον Ιπποπόταμο. Παραγγέλνει καφέ και διαβάζει την εφημερίδα χωρίς να υπογραμμίζει τη λέξη «Αντώνης» όταν τη συναντά. Κάποια στιγμή σηκώνεται όρθιος, βγάζει ένα μαύρο νεροπίστολο από την τσέπη του και ακουμπά την κάνη στον κρόταφο. Πατάει τη σκανδάλη και γελά. Δεν είναι αίματα αυτά που τρέχουνε στο πρόσωπό του αλλά αθώο νεράκι. Είναι ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος του κόσμου ο Αντώνης. Είναι και ζογκλέρ με μία μόνο κορίνα, την οποία υπεραγαπά. Το όνομά του αρχίζει με το άλφα της αγάπης και της αιωνιότητας και περιέχει το ωμέγα του Θεού και του θανάτου στη δοτική πτώση και της κατάληξης όλων των ρημάτων.

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: