Της Χριστίνας
Άπλωνε με λαχτάρα το χέρι της να πιάσει τη ροδομάγουλη κούκλα της στολισμένης χριστουγεννιάτικης βιτρίνας, αλλά το μόνο που κατόρθωνε ήταν να χτυπάει στο παγωμένο τζάμι. Η κόρη της την τραβούσε πίσω, μα εκείνη ορμούσε στη βιτρίνα με ακόμα μεγαλύτερη φόρα και λαχτάρα, δείχνοντας την κούκλα και ουρλιάζοντας «Περιεκτικόν, περιεκτικόν, περιεκτικόν». Τη μόνη λέξη που ήταν σε θέση να χρησιμοποιεί τους τρεις τελευταίους μήνες.
Η κόρη φοβόταν μήπως σπάσει το τζάμι από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα και πληγωθεί η μάνα. Προσπάθησε να την αγκαλιάσει και να την τραβήξει απ’ τη μέση, αλλά τα σκελετωμένα χέρια της ηλικιωμένης είχαν ασυνήθιστη για το δέμας και την ηλικία της δύναμη.
Η κόρη κοιτούσε απεγνωσμένα δεξιά κι αριστερά ικετεύοντας με τα μάτια για βοήθεια, αλλά οι περαστικοί αδιάφοροι, ίσως κι ευθυνόφοβοι –ποιος ξέρει άραγε τι συμβαίνει, μπορεί ν’ αναρωτιόντουσαν από μέσα τους– απέστρεφαν το βλέμμα και τάχυναν το βήμα για να προλάβουν και τα υπόλοιπα ψώνια της τελευταίας στιγμής.
Τελικά, κατάφερε να τη βάλει να καθίσει παράμερα κοντά σ’ ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο για να της αποσπάσει την προσοχή απ’ την κούκλα. Η μάνα γαλήνεψε για λίγο κι άρχισε να περιεργάζεται εκστασιασμένη τα φανταχτερά λαμπιόνα, τις ανάγλυφες καμπάνες, τα μικροσκοπικά φωτάκια που αναβόσβηναν. Μα και η κόρη κοιτούσε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο ώρα πολλή, ώσπου στο κέντρο μιας μεγάλης γυαλιστερής μπάλας, είδε να καθρεφτίζεται μαζί με το δικό της, παραμορφωμένο το πρόσωπο της μάνας της. Είχε τα ρουφηγμένα μάγουλα και τα τεράστια μάτια ενός μικρού κατοχικού παιδιού. Ενός παιδιού που ποτέ δεν είχε παίξει ξέγνοιαστα, ενός παιδιού που ποτέ δεν είχε χορτάσει ζεστό ψωμάκι, που ποτέ δεν είχε αγκαλιάσει κούκλα.
Σήκωσε τη μάνα τρυφερά και την τράβηξε ήρεμα μαζί της στο κατάστημα για να της αγοράσει το δώρο της. Χριστούγεννα αύριο. Είχε τη γιορτή της.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]
