frear

Για τις «Μικρές καταιγίδες» της Βικτωρίας Γεροντάσιου (εκδ. Θράκα) – γράφει ο Αρτέμης Μαυρομμάτης

Βροχές, ποτάμια, ωκεανοί, πελάγη, αργοναύτες, γλάροι, κύματα. Η σχέση που αναπτύσσει η πρώτη ποιητική συλλογή της Βικτωρίας Γεροντάσιου με το υγρό στοιχείο, δεν περιορίζεται μόνο στον τίτλο Μικρές καταιγίδες.

Έντονη αίσθηση υγρασίας και συννεφιά. Οχτώ τιτλοφορημένες και σαράντα εννιά αριθμημένες καταιγίδες. Τα πάντα μέσα στο συγκεκριμένο βιβλίο, από τη θέση των ποιημάτων μέχρι τη δομή των στίχων, είναι τακτοποιημένα με αυστηρότητα και βορειοευρωπαϊκή πειθαρχία.

Συμμετρία που ενίοτε θυμίζει την αέναη επαναληψιμότητα των μορφοκλασμάτων κι εγείρει το ερώτημα μήπως τελικά δεν πρόκειται για συλλογή αλλά για ποιητική σύνθεση. Νοηματικά όμως δεν είναι εμφανής κάποια ενιαία συνδετική γραμμή, συνεπώς πρόκειται για συλλογή με ολιγόστιχα ποιήματα, που διατηρούν την αυτονομία τους, παρά την ομοιομορφία που τα χαρακτηρίζει.

Αυτονομία στο ποίημα, αυτονομία και στον στίχο. Κάθε στίχος είναι σταγόνα. Πολλές αυτόνομες σταγόνες σχηματίζουν βροχή. Λίγοι αυτόνομοι στίχοι σχηματίζουν ποιήματα καταιγιστικά, που ο ρυθμός τους μιμείται τον ρυθμό της βροχής.

Γλώσσα που παραπέμπει στο θολό βλέμμα των ιμπρεσιονιστών και την ασάφεια των σχημάτων της αφηρημένης τέχνης. Όταν δεν υπάρχει ομίχλη, υπάρχει μια συρραφή από φευγαλέα στιγμιότυπα που δεν επιτρέπουν στον αναγνώστη να δει με ευκρίνεια τι βρίσκεται στην απέναντι πλευρά. Η ποιήτρια δεν δίνει μασημένη τροφή. Για την ακρίβεια, δεν δίνει καν τροφή. Το μόνο που φροντίζει να παρέχει, είναι πρωτογενή υλικά, ψηφίδες μεμονωμένες, χωρίς οδηγίες χρήσης για τη σειρά στην οποία αυτές πρέπει να μπουν.

Ποιήματα με υψηλό βαθμό αφαιρετικότητας και υποφώσκουσα στοχαστικότητα. Τελικά δεν είναι μόνο το νερό. Είναι η φύση που κάνει διαρκώς την εμφάνισή της. Ήλιος, πεύκα, οροσειρές, κάμποι, μια πράσινη έρημος. Η σελήνη και ο γαλαξίας. Τα μάτια της ποιήτριας κατευθύνονται από την πόλη στο σύμπαν κι από το σύμπαν στο άτομο. «Οι γραμμές λιώνουν», τα όρια καθίστανται ασαφή, η εσωστρέφεια γίνεται εξωστρέφεια, το πίσω γίνεται μπροστά. Τα όρια του χθες είναι η νοσταλγία, τα όρια του αύριο η επιθυμία. Κι ο ορίζοντας ίσως να μην είναι πια το σύνορο μεταξύ ουρανού και γης.

Η εικοστή έκτη καταιγίδα:

Η εποχή μας
Αέναη πορεία
Η τροχιά της
Γυρνά στο μηδέν
Στο παρόν
Είναι το τέλος
Στη σελήνη
Οδοιπόρος
Τ’ ασημένια μας χρόνια
Εκεί
Μπροστά
Γελάσαμε
Κι αύριο πάλι τι;

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly