Μοιάζει μπαξές
που του’ φυγαν
άξαφνα τα πουλιά,
Μοιάζει τραγούδι
που το φίμωσαν
μέσα στη σκοτεινιά,
Μοιάζει ρολόι αγγέλου
που εσταμάτησε
Πρωί Σαββάτου, εύζωνες παραταγμένοι στους μικρούς δρόμους κάποιας πολιτείας. Να μεγαλώνουν λέει, να γερνούν οι αυλές ώσπου μια σημαία παιδική απ’ τ’ όνειρο προβάλλει απ’ τα νερά. Μες στα σπίτια κατοικούν μονάχα έρωτες. Το γνωρίζουν οι εύζωνες και παρατάσσονται στους βυθούς μ’ ανεμίζοντα μαλλιά, με παράστημα, σαν ζωγραφιές στο εγκάρσιο κλίτος της ζωής.
Παρουσιάστε, αρμ, στη λαϊκή μας ιστορία, στα ονόματα, τις μεραρχίες των εραστών που ξεχύθηκαν σαν χελιδόνια προς το φως και δεν επέστρεψαν ποτέ. Κορίτσια του ακέραιου και του ιδανικού, σε στίχους που παρελαύνουν μες στο θρόϊσμα του μεσημεριού όταν πεθαίνει σαν παλιό γυαλί. Που περνούν πλάι στους εύζωνες συγκρατώντας στις φορεσιές τους έναν άλλο καιρό.
Στην τσάκιση των τοίχων επιζεί μια βρύση και ένα μνημείο για κάποιον άγνωστο στρατιώτη, για έναν άγνωστο εργάτη, για μια μητέρα και ένα μαραμένο τραγούδι. Σε κάθε εύζωνα ανάβει μέσα του το ξωκλήσι της ζωής και η παλιά βασιλική.
Τέτοιες μέρες οι εύζωνες κατρακυλούν ως το μηδέν και όταν μια μέρα σπάσουν τον όρκο της σπαραχτικής τους σιωπής μια συστάδα δέντρα θα σκύψουν να υποκλιθούν στη χάρη τους. Επειδή εντός τους γυρνούν οι σελίδες ενός βιβλίου πελασγικού με σελίδες μαρμάρινες, γραμμένες απ΄το αδιανόητο που παντρεύτηκε ο καιρός. Οι εύζωνες φθάνουν κάθε νύχτα ως τ΄άπειρο για να επιζήσουν. Η αρχαία πολιτεία, μάτια μου, μακραίνει στο βάθος του δρόμου, εν μέσω κανονιοβολισμών και αναμνήσεων, στηρίζοντας ολόκληρη την ύπαρξή της στο πένθος της άνοιξης.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.
