Όταν πρωτοαντίκρισε τη θάλασσα στα επτά της χρόνια- βουνίσιοι άνθρωποι ήσαν οι δικοί της- της ήρθε τρόμος.
Δεν κόταγε να μπει μέσα, να βουλιάξει σε τούτο το ασημογάλαζο μεγαλείο, ποιος ξέρει τι λογής τέρατα έκρυβε στα σωθικά του;
Εκείνο το καλοκαίρι πήρε απόφαση η μάνα της να κατέβουν στα θαλασσινά χωριά καμιά δεκαπενταριά μέρες, να κάμουνε μπάνια, ήτανε άλλωστε καλό για τις αμυγδαλές της μικρής που συνεχώς πιάνανε πύον, είπε ο γιατρός.
Καθότανε λοιπόν ολημερίς στην αμμουδιά, ενώ τριγύρω πύρωνε τον τόπο ο καύσωνας, και πέταγε πετρούλες στο νερό κι ολοένα περίμενε με κρυφή αγωνία να ξεπροβάλει το κεφάλι του το τέρας του βυθού. Μα οι μέρες περνάγανε και το τέρας δεν φαινότανε και οι υπόλοιποι ένοικοι του σπιτιού όπου είχανε νοικιάσει το παραθαλάσσιο δωμάτιο, γελάγανε μαζί της κοροϊδευτικά.
Η μάνα της είχε απελπιστεί, τζάμπα πήγαν τόσα έξοδα.
Μέχρι που ήρθε ο πατέρας, έκλεισε λίγες μέρες το μαγαζί στο χωριό και ήρθε να τους κάμει παρέα. Την πήρε μαλακά από το χεράκι και την έβαλε σιγά σιγά στο νερό, η μικρή το βρήκε απολύτως φυσικό να μπαίνει στη θάλασσα με τον μπαμπά, δεν φοβόταν πια, εκείνος άλλωστε θα έδιωχνε το τέρας, δεν κινδύνευε όσο ήταν μαζί του. Έμαθε να κολυμπάει.
Λίγες μέρες μετά, λαμπάδιασε το απέναντι βουνό και οι τρομερές φλόγες ανέμιζαν ξεφτισμένες σημαίες στον σκοτεινό ουρανό και γέμισαν τις νύχτες τους μεγαλοπρέπεια και τρόμο, αλλά το κακό δεν τελείωσε εδώ, μετά ακουστήκανε τα κακά μαντάτα από την Κύπρο και κηρύχτηκε γενική επιστράτευση. Ο πατέρας τούς χαιρέτησε βιαστικά, το είχε πάρει απόφαση να πάει εθελοντής. Έπεσε πολύ κλάμα, η μάνα της είχε μείνει μισή με τόσες αγωνίες. «Τι τα θέλαμε τα μπάνια» μονολογούσε «ξινά μας βγήκαν.»
Εκείνο το σημαδιακό καλοκαίρι του ‘74, σπουδαία γεγονότα γίνανε: το θαλάσσιο τέρας μάλλον δεν υπήρξε ποτέ, το βουνό έμεινε κρανίου τόπος και ο πατέρας δεν γύρισε ποτέ, ανακοπή είπαν οι γιατροί, δεν πρόλαβε καν να φτάσει στην Κύπρο.
Πάρα πολλά για να τα αντέξει η παιδική αντοχή της, τόσα χρόνια έχουν περάσει κι ακόμα όταν μπαίνει στη θάλασσα ένα κύμα θλίψης αναδύεται και την πνίγει ενώ το τέρας του πόνου αναδεύει την ουρά του.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Όλο τον Ιούλιο δημοσιεύουμε κείμενα για τον καύσωνα. Στείλτε κι εσείς το δικό σας!]
Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.
