Ο Λαρκ μεγάλωσε στην πόλη. Μια φορά όταν ήταν μικρός οι γονείς του τον είχανε πάει σε μία λίμνή στο βουνό. Ο Λαρκ είχε ανέβει σε μια ξύλινη εξέδρα για να κοιτάξει τα ψάρια μέχρι που η εξέδρα έσπασε και βρέθηκε ο μικρός να τα κοιτά στα μάτια. Του φάνηκαν τόσο αστεία έτσι όπως ανέπνεαν, φουσκώνανε και ξεφουσκώνανε τα μικρά τους μάγουλα. Ο Λαρκ ξεχάστηκε, οι γονείς τους τον θυμήθηκαν μια ώρα μετά. Τον βρήκαν να έχει αποτύχει ως ψάρι. Ο Λαρκ είχε γίνει γκρι μαρέ, και παρόλο που τον επανέφεραν στη ζωή το χρώμα του δεν το βρήκε ποτέ ξανά.
Ο Λαρκ πέρασε δύσκολα χρόνια στο σχολείο. Ένιωθε έξω από τα νερά του, γκρι μαρέ καθώς ήταν. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, ήταν και εκείνο το περίεργο πράμα που έκανε με τα μάγουλα και το στόμα του σε ανύποπτο χρόνο.
Σε ένα μάθημα βιολογίας, μόλις ο καθηγητής άρχισε να μιλάει για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και την περίπτωση του ανθρώπου να έχει έρθει στην γη μέσα από την θάλασσα, δηλαδή πως ο άνθρωπος πριν γίνει άνθρωπος ήταν ψάρι, ο Λαρκ κοκάλωσε.
Αφού τον πήγαν στη νοσοκόμα του σχολείου και αφού η νοσοκόμα είδε και από είδε να τον ξεκοκαλώσει πήραν τηλέφωνο τους γονείς του. Έντρομοι οι γονείς του ήρθαν και πήραν τον Λαρκ και τον πήγαν στο νοσοκομείο. Εκεί με τη σειρά τους οι γιατροί είδαν και από είδαν να τον ξεκοκαλώσουν μα … μάταια. Οι γιατρόι συμβούλευσαν τους γονείς του Λαρκ πως μάλλον είναι ψυχολογικό το πρόβλημα και στείλαν τον Λαρκ σε μια ψυχολόγο. Αφού είδε και από είδε η ψυχολόγος να ξεκοκαλώσει τον Λαρκ είπε στους γονείς πως ίσως να ήταν καλό να τον πάνε σε έναν παπά. Οι γονείς του Λαρκ μη χάνοντας την πίστη τους για το παιδί τους τον πήγαν στην εκκλησιά. Εκεί ο παπάς είδε και από είδε μα στο όνομα του ΙΧΘΥΣ δεν σπαρτάρισε ο Λαρκ. Ο παπάς μέχρι και εξορκισμό του έκανε μα ο Λαρκ κόκαλο. Ο παπάς είπε στους γονείς του Λαρκ να πάνε σπίτι και να προσευχηθούν όσο πιο πολύ μπορούν για να τους ακούσει ο Θεός.
Οι γονείς του Λαρκ πήραν τον Λαρκ και τον πήγαν στον ζωολογικό κήπο. Έξω από το κλουβί τον χιμπαντζήδων ο Λαρκ πάτησε μια μπανανόφλουδα και έπεσε κάτω. Έκπληκτοι οι γονείς του διαπίστωσαν πως όχι μόνο είχε ξεκοκαλώσει αλλά πια δεν ήταν γκρι μαρέ.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
