frear

Ο παλιάτσος – του Κώστα Λυμπουρή

Μέσα από τα χαλάσματα, στο ανατολικό Χαλέπι, τα παιδιά άρχισαν να ξεπροβάλλουν το ένα μετά το άλλο, καθώς η είδηση μεταδιδόταν με ταχύτητα: «Ήρθε ο παλιάτσος μας, γύρισε, είναι αλήθεια». Δύσκολα γινόταν βέβαια κάτι τέτοιο πιστευτό, αφού αρκετοί τον είχαν δει νεκρό, μετά από αεροπορικό βομβαρδισμό. Ο θάνατός του είχε μαθευτεί παντού, σ’ όλη τη χώρα, μα και στο εξωτερικό, όπου εκείνος ήταν γνωστός για την προσφορά του στα παιδιά. Αψηφώντας τον κίνδυνο, καθημερινά τους πρόσφερε χαρά με το κέφι του, μια νότα αισιοδοξίας μέσα στο χαλασμό.

Τα παιδιά κατευθύνονταν προς την πλατεία, κοντά στο νοσοκομείο. Ήταν από τα ασφαλέστερα σημεία, εκεί υποτίθεται ότι δεν γίνονταν αεροπορικοί βομβαρδισμοί. Τελευταία, βέβαια, είχαν ισοπεδωθεί από βόμβες ένα άλλο νοσοκομείο κι ένα σχολείο, όμως πού αλλού να πήγαιναν; Στον χώρο εκεί υπέθεταν πως θα πήγαινε και ο παλιάτσος τους.

Κάποια ήταν τραυματισμένα, άλλα έδειχναν υποσιτισμένα. Πού να βρεις όμως φαγητό ή πόσιμο νερό, έτσι που όλα είχαν γίνει ερείπια; Και στα νοσοκομεία, όσο που προλάβαιναν οι γιατροί τις πολύ επείγουσες περιπτώσεις.

Μια παρέα αγοριών πέρασε δίπλα από έναν κρατήρα που άνοιξε μια βόμβα και γέμισε νερό. Πριν από έναν μόνο μήνα έκαναν εκεί και το μπάνιο τους, καθώς ο χειμώνας είχε αργήσει να φτάσει. Τώρα βέβαια, τέλος σχεδόν του Δεκέμβρη, δεν θα μπορούσαν να κάνουν τέτοια σκέψη.

Οι φρικτές εμπειρίες του πολέμου κάνουν τα παιδιά να ωριμάζουν πρόωρα. Είναι στιγμές όμως, που οι ανάγκες φέρνουν στην επιφάνεια τη χαμένη αθωότητά τους. Έτσι, κουβεντιάζοντας, έκαναν λόγο για σούπερ ήρωες, που θα έρχονταν να τους σώσουν. Μήπως, λοιπόν, ο παλιάτσος τους είχε αντιμετωπίσει με τα σκέρτσα του και τον ίδιο τον θάνατο, μήπως ο χάρος θέλησε τελικά να του χαρίσει τη ζωή; Ήταν ο φίλος τους ένας σούπερ ήρωας, απ’ αυτούς που έβλεπαν στα ηλεκτρονικά τους παιχνίδια; Αν ήταν έτσι –που, μάλλον, έτσι πρέπει να ήταν– ο παλιάτσος θα είχε εντυπωσιακά νέα να τους πει και θα τους έκανε να γελάσουν πολύ.

Σε λίγα λεπτά συγκεντρώθηκαν στην πλατεία εκατοντάδες παιδιά. Ευτυχώς ο παλιάτσος είχε σταθεί σ’ ένα μεγάλο ξύλινο κουτί, ώστε να τον βλέπουν όλοι. Είχε κιόλας αρχίσει τα παιχνίδια και τα αστεία του, τα παιδιά ήδη χαίρονταν κι ένιωθαν μια μοναδική ζεστασιά στις καρδιές τους. Κάποιοι μόνο, που τον ήξεραν καλά, πρόσεξαν ότι ήταν βέβαια εκείνος, με τα χρωματιστά του ρούχα, τα χαρακτηριστικά του ανέμελα μαλλιά και την κόκκινη μύτη, ήταν όμως πιο χοντρός. Κι απόρησαν, πώς ήταν δυνατό, κάτω από τις συνθήκες που έζησε ο παλιάτσος τους, να είχε βάλει κιλά.

Λίγο πριν σουρουπώσει, ο παλιάτσος ολοκλήρωσε το πρόγραμμά του. Καληνύχτησε τα παιδιά και τα συμβούλευσε να είναι πολύ προσεκτικά. Ύστερα, μπήκε στην πρώτη πάροδο κι έβγαλε τη στολή του. Κάτω από κείνη φορούσε τη δικιά του, του Αϊ Βασίλη. Δεν θα του χρειαζόταν, βέβαια, φέτος πια. Πουθενά αλλού δεν θα πήγαινε. Ό,τι ήταν να προσφέρει στα παιδιά, το έδωσε εδώ, στο ανατολικό Χαλέπι.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Σημ.: Ο παλιάτσος είναι πρόσωπο υπαρκτό, που σκοτώθηκε σε αεροπορικό βομβαρδισμό, στο ανατολικό Χαλέπι. Φωτογραφία: Belal Khaled.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: