frear

Ποδόσφαιρο και λογοτεχνία – του Κώστα Λυμπουρή

Σκέφτομαι συχνά πως η λογοτεχνία θα κέρδιζε, αν όσοι κινούνται στον χώρο της ακολουθούσαν τα αξιακά κριτήρια του ποδοσφαίρου. Κανένας δεν διακρίνεται στο άθλημα, αν δεν δοκιμαστεί. Πρέπει να παίξει σε γήπεδο, να τον δουν ειδικοί, να εκτιμήσουν το ταλέντο του. Στη συνέχεια πρέπει να ιδρώσει πολύ, ν’ ανέβει από ομάδα σε ομάδα, μέχρι που να γίνει όνομα.

Στον λογοτεχνικό στίβο, συχνά πολλοί αυτοπροβάλλονται, χωρίς να έχουν τίποτε να επιδείξουν. Πόσοι, αλήθεια, δηλώνουν ποιητές, δίχως να αντιλαμβάνονται καν τη λειτουργία της ποίησης. Κακιώνοντας, κάποιος φίλος μου είπε τις προάλλες ότι στις μέρες μας συνιστά διάκριση όχι το να είσαι ποιητής, αλλά το να μην είσαι!

Κι όμως: Πολλοί περνιούνται για λογοτέχνες. Μια κριτική από φίλο, μια «διάκριση» ασήμαντη ή και αστεία, θεωρούν ότι τους δίνει το δικαίωμα να περιβληθούν αυτόν τον τίτλο. Και η αυθαιρεσία, πάει σύννεφο. Διάβασα στο βιογραφικό νεαρού ποιητή ότι τιμήθηκε με διεθνή βραβεία (έτσι, στον πληθυντικό αριθμό). Και όταν το έψαξα λιγάκι, διαπίστωσα πως επρόκειτο για έναν έπαινο, στο πλαίσιο διαγωνισμού, τον οποίο διοργάνωσε ο Αθλητικός και Πολιτιστικός Σύλλογος κάποιου νησιού στο Αιγαίο. Ο νεαρός είναι Κύπριος και αφού βραβεύτηκε από ένα άλλο κράτος, εμφανίζεται ως πολυβραβευμένος σε διεθνές επίπεδο! Τώρα ποιος ξέρει τον σύλλογο που τον βράβευσε, είναι άλλο θέμα.

Επανέρχομαι στο ποδόσφαιρο. Εκεί λειτουργούν κατηγορίες, με την ευθύνη του κράτους. Αγροτικό, τρίτη, δεύτερη, πρώτη κατηγορία. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι έχει αγωνιστεί στην πρώτη κατηγορία, αν δεν έχει παίξει. Στη λογοτεχνία όλοι «παίζουν».

Μπορεί ακόμα κάποιος, χωρίς κανένα έλεγχο να συστήσει έναν λογοτεχνικό Σύνδεσμο ή μιαν Ένωση, χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανένα. Καθιερώνει βραβεία (στη μνήμη των γονιών του, λέει κάποιος) και τα απονέμει κατά το δοκούν. Πολλές φορές δεν χρειάζονται ούτε κριτικές επιτροπές ούτε στοιχειώδη κριτήρια. Και περηφανεύονται κάποιοι ότι παίρνουν τέτοια βραβεία.

Σε ευρύτερα ακόμα πλαίσια κινούνται μερικοί, οι οποίοι διαθέτουν αυξημένες επικοινωνιακές ικανότητες. Εξασφαλίζοντας, λέει, κονδύλια από την Ευρωπαϊκή Ένωση (περίεργη αρετή κι αυτή η εξασφάλιση κονδυλίων) διοργανώνουν μέχρι και Διεθνή Συνέδρια Λογοτεχνίας. Εννοείται ότι οι συμμετέχοντες –συχνά χωρίς κανένα κριτήριο– εξασφαλίζουν εφ’ όρου ζωής τον τίτλο της συμμετοχής σε διεθνές συνέδριο λογοτεχνίας!

Δυστυχώς, στον χώρο της λογοτεχνίας ευδοκιμούν και τα «ψώνια». Διάβασα τις προάλλες ανακοίνωση στον τύπο λογοτεχνίζουσας κυρίας, η οποία μας πληροφορούσε ότι έγινε δεχτή ως μέλος σε Ένωση Λογοτεχνών, όπου, επίσης ήταν μέλη κορυφαίοι λογοτέχνες της Ελλάδας (ο Μυριβήλης, ο Βενέζης κ.ά). Αυτή και ο Μυριβήλης! Αυτή και ο Βενέζης! Και ούτε μια κόκκινη κάρτα από πουθενά!

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Στη φωτογραφία, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: