frear

Και εγώ που πίστευα πως μεγαλώνω – του Νίκου Ρούπα

Μικραίνω, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, λεπτό προς λεπτό.

Μικραίνουν οι παιδικές μου συγκινήσεις σε χρόνο και ένταση.

Σαν τότε στα πρώτα παιδικά φτερουγίσματα της καρδιάς μου κρατώντας χέρι με χέρι τη Μαρία στο αναβατόριο των εκατό και κάτι σκαλιών προκειμένου να προλάβουμε το πρωινό κουδούνι, το πρώτο, εκείνο της προσευχής, όπου με μάτια βουβά και αυτιά ερμητικά κλειστά γέρναμε αλλού το πρόσωπο μακριά από λέξεις άγνωστες, μακριά από θεούς σταυροκοπήματα και παρακαλετά.

Μικραίνουν και οι λύπες, σαν από καιρό εκπαιδευμένοι η ομήγυρη στην επιλεκτική συγκίνηση.

Μάτια στεγνά εκεί που κάποτε λύγιζες, πλάνταζες στο κλάμα για μια σφυρίχτρα για ένα μικρό τρενάκι, ένα παγωτό χωνάκι. Και εκεί μπροστά από το μισολιωμένο άψυχο κουφάρι, αυτή τη μικρή στιγμή της εκταφής ενός οικείου προσώπου μένω ασάλευτος, όχι τόσο στην εικόνα, απλά από το τόσο δα μικρό μου τίποτα. Αυτό το τόσο δα μικρό τίποτα που δε κατάφερε να σπαράξει, να αφήσει έστω και ένα τόσο δα μικρό αναφιλητό να ξεπηδήσει από το στόμα μπρος στο αποκρουστικό κατά την πλειονότητα θέαμα ή έστω στην θύμηση της από καιρό νεκρής μου φίλης.

Μικραίνω μαζί με τις μέρες μιας όποιας εποχής. Καλοκαίρι χειμώνας και τούμπλαλιν. Αναζητώ καθημερινά τρόπους και κόλπα για να κοινωνήσω ιδέες, μουσικές συνθέσεις, γραπτά και προφορικά όσο το δυνατό γρηγορότερα.

Να συμπτύξω χρόνο και διάρκεια. Μηνύματα μονολεκτικά. Όπως ένα άχαρο «γεια σου, όλα καλά;». Διαδίκτυο και πάλι sms και ξανά διαδίκτυο.

Μικραίνω την καρτερικότητα του ανέλπιδου του απρόσμενου, εκείνου που κάποτε μετρούσαμε αντίστροφα στωικά χωρίς να ξέρουμε το γιατί. Οι μέρες εκείνες του «μου λείπεις». Οι μέρες εκείνες του «έχω ανάγκη να σε δω, να σε μυρίσω, να σε γευτώ».

Μικραίνουν μαζί μου και οι νύχτες. Οι ατέρμονες συζητήσεις πάνω σε ανησυχίες, αμπελοφιλοσοφίες ωρών του ποιος είμαι και που πάω. Έφτασα κάπου; Κι αν ναι μικραίνουν τα χειροκροτήματα των προσώπων, τα ίδια τα πρόσωπα σαν να ήταν από μετάξι κινέζικο δυσεύρετα και αυτά, καλά φυλαγμένα για κάποια ίσως άλλη στιγμή, λίγο μεγαλύτερη.

Μικραίνουν οι άνθρωποι, λησμονούν και λησμονιούνται.

Άφησα ήδη παρασάγγας το πάλαι ποτέ : «οι νεκροί πεθαίνουν και μόνο όταν λησμονιούνται». Δεν είχε αξία φαίνεται. Μου φαντάζει πλέον απείρως μικρό.

Ως δια μαγείας κατάφερα μέχρι και τις αποστάσεις μεταξύ των επερχόμενων ασθενειών να μικρύνω. Βλέπεις όσο τακτικότερα αρρωσταίνεις, τόσο μικρότερη και η έκπληξη. Το κοντρολάρεις βλέπεις και τούτο. Γρίπες, ιώσεις κ.τ.λ.

«Μικρά βήματα» σιγομουρμούριζε μέσα στα αφτιά μας με επαναλαμβανόμενες συμβουλές για το κοινό μας καλό κάποτε ο δάσκαλος, μόνο που δε κατάφερε ποτέ να αρθρώσει λόγο για ποια βήματα μιλούσε, να μας εξηγήσει.

Το κουδούνι του διαλείμματος έσκουξε για άλλη μια φορά.

Μικρός και ο χρόνος των ωρών. Για την ακρίβεια, βίαια σαράντα πέντε λεπτά. Ποια ώρα μάθαινα μικρός; Την μικρή ή την μεγάλη; Των 60 λεπτών ή των 45;

Χωλαίνει μαζί μου και η κρίση των 35άρηδων. Μετρώ, ίσως πια, αντίστροφα το χρόνο.

Ένας μικρός λογάριθμος κι αυτός. Ηλικία, βάρος, ιατρικό ιστορικό από γονείς παππούδες και συναφή μέλη του γενεαλογικού μου προς – αριθμητικό – το επίπεδο και γενικότερα τις συνθήκες διαβίωσης σε σχέση με το γεωγραφικό μήκος και πλάτος και όλο το παραπάνω σε συνάρτηση με τις τελευταίες αναφορές της επιστήμης για το προσδόκιμο ζωής. Και τούτο μικρό φαντάζει. Άμεσο. Μια απλή και σύντομη συνάρτηση. Ένα μικρό κλάσμα με αποτέλεσμα καθαρά μαθηματικό.

Μικραίνω μαζί με τα έπιπλά μου.

Ξεκίνησα θυμάμαι με πολλές άδειες, άλλοτε γεμάτες, καρέκλες στο μικρό μου σαλόνι για να καταλήξω σε δυο. Μια για μένα και μια για να κοιτώ.

Να την προσέχω μη σκονιστεί, μη τρίξει από το σαράκι του χρόνου.

Να την έχω πάντα σε ετοιμότητα μιας και το όποιο ειδικό βάρος που φέρει το πρόσωπο που έπεται να κάτσει φαντάζει μεγάλο. Πιθανότατα η απουσία του είναι κι αυτή που δηλώνει τη μεγαλοπρέπεια της προσμονής αυτού προ ολίγου ανάφερα ως «μεγάλο».

Αυτή η ίδια απουσία ενός προσώπου μιας φανταστικής βραδινής στιγμής σε μικρές δόσεις πολύ μικρές δόσεις μεγαλώνει την σημαντικότητα ενός μετά, του επέκεινα.

Μικρές δόσεις από το φανταστικό στην πλάνη του μυαλού που για ελάχιστα δεύτερα μου δημιουργεί όνειρα. Αμελητέες χημικές διεργασίες του ανθρώπινου μου εγκεφάλου. Και αυτές με τον καιρό αποκτούν μικρότερη σημασία μιας και την θέση τους καταλαμβάνει ένα όμορφο Τίποτα.

Μικραίνω μαζί με τα μηδενικά της επιταγής μου κάθε μήνα για τους κόπους, όχι τόσο της εργασίας, μα για εκείνα που σταμάτησα να προσμένω πια από την ίδια. Μετρώ αντίστροφα 50ευρα, 20ευρα μέχρι να φτάσω στο ένα και μόνο τόσο δα μικρό μηδενικό. Κι αυτό μικρό. Σημαντικό όμως για να μου θυμίζει πως πρέπει, είναι ανάγκη, οφείλω και αύριο να είμαι όχι απλά ξύπνιος αλλά και ξυπνητός.

Μικραίνω μαζί με τις ανάσες της τετράποδης κόρης μου, με τα όλο και λιγότερα γαβ της. Μεγαλώνει, ηλικιακά πάντα και δεν έχει ανάγκη πλέον στα επτά της έτη να ορθώσει ανάστημα στα άλλα σε εκείνα τα μικρότερα τετράποδα του πάρκου. Γνωρίζει καλά. Ξέρει. Δεν προσμένει τίποτα περισσότερο από ένα χάδι. Κι αυτό λειψό, μικρό.

Μικραίνω μαζί με τα τερτίπια του παρελθόντος που θέλοντας και μη καλούμαι να πετώ αδιακρίτως από το «σακίδιο» της ωμοπλάτης μου μέρα με τη μέρα. Αναμνήσεις από γωνιές, σημεία του μικρού μου κόσμου, αυτού που –θέλω να πιστεύω – και που ασυνείδητα χτίζω τα τελευταία 36 χρόνια. Έτσι η «βαλίτσα» μου αποκτά κι αυτή μικρότερο βάρος κάνοντας τις ανάσες μου σε ανηφόρες πιο εύκολες καθώς και μικρότερες σε συχνότητα.

Ενίοτε συναντώ πρόσωπα. Με γνωρίζουν. Αδυνατώ να ανταποκριθώ στα λεγόμενά τους. Στις δικές τους αναμνήσεις. Απαντώ σχεδόν αυτόματα, με μικρές και σύντομες, περιεκτικές προτάσεις. Αδυνατώ να θυμηθώ τι ξεστόμισα δευτερόλεπτα πριν και αφού έχω γυρίσει τις πλάτες μου φεύγοντας.

Όχι δεν είναι ο νους που παίζει μαζί μου. Ίσως το «σακίδιο» μου αρνείται καταφατικά να αποθηκεύσει έστω και μια τόσο δα μικρή καρφίτσα. Πράγμα αλλόκοτο.

Μικραίνω μαζί με τις επιθυμίες μου. Τις ορέξεις μου για τις άλλοτε ασυνείδητες ατασθαλίες και τούτο αβίαστα.

Σχεδόν αυτόματα όλα μου τα «δεν», «όχι», «μου είναι αδύνατο», παραταγμένα στις άκριες των χειλιών μου. Ετοιμοπόλεμα κι αυτά στην όποια επόμενη ερώτηση.

Μικραίνουν μαζί με τα χαμόγελά μου, οι σάτιρες, τα κλασικά άλλοτε μαύρα μα τόσο αστεία ανέκδοτα.

Με ταινίες που κάποτε σπαρτάριζα από το γέλιο, με σειρές ελληνικές είτε ξένες όπου δάκρυζα στη κυριολεξία από το χιούμορ, το γκροτέσκο ύφος τους.

Μαύρες κωμωδίες, παρωδίες, σάτιρα. Βουβός στέκομαι εμπρός από το εκράν στην επανάληψη. Προφανώς και τούτο ασυνείδητα.

Μικραίνω μαζί με τα πιστεύω μου. Σε εικονίσματα και χρυσοποίκιλτα άμφια. Σε απίστευτου κάλλους ξυλόγλυπτα γεμάτα από απεικονίσεις και παραβολές στα ιερά και στα τέρατα, όσιους και αγίους. Μύθους αιώνων που προστάζουν όλα τα «ΜΗ» και τα «ΔΕΝ» και που φαντάζουν τόσο μακρινοί, που όπως ένας αρχαίος έλληνας λαϊκός θα ονομάτιζε “γρι”. Άλλωστε τι περισσότερο να σκαρφιστείς από τα ΜΗ και τα ΔΕΝ, παρά το ένα ΜΗΔΕΝ. Μικρό κι αυτό.

Τόσο δα μικρά και τούτα φτάνουν στα αυτιά και στα μάτια μου. Ίσως το μόνο δυνατό για να με συγκρατήσει, στην όποια ορθή στάση που θέλει κατά τον Δαρβίνο το παγκόσμιο πάνθεον να τοποθετεί τον άνθρωπο είναι και η δυνατή μυρωδιά του λιβανιού κατά τη διάρκεια ενός μυστηρίου, πάντα σε Εκείνον.

Μικραίνω όπως ένας αστέρι λίγο πριν τη μέγιστη έκρηξη.

Ένας διαφορετικός ήλιος από το δικό μας σε κάποιο άλλο αστρικό σύστημα. Μικραίνω μαζί του διαγράφοντας έτσι όπως και εκείνος ένα κύκλο ζωής. ‘Stars Die”. Ήρθαν κατά νου μουσικές μυρουδιές από παλαιότερες δουλειές μουσικές αλχημείες των Porcupine Tree. Βέβαια στο δικό μου μικρόκοσμο, ο δικός μου θάνατος φαντάζει αμελητέα μικρός. Απειροελάχιστός.

Δε είναι θέμα αδικίας. «Τα Πάντα Εν Σοφία Εποίησε» άλλωστε Εκείνος.

Ποιος; Κι Εκείνος μικρός φαντάζει. Όπου κι αν κοιτάξω διακρίνω μικρά ψήγματα δημιουργίας του. Μικρές σημειώσεις στο κάδρο που ονομάζουμε χλωρίδα είτε πανίδα. Απλά μικρές. Τίποτα όμως το σημαντικό.

Μικρές άλλωστε και οι αναφορές σε ανεξήγητα, κατά το κοινό, θαύματα. Τεράστιες δε οι κουβέντες γύρω από όλα αυτά.

Το αποτέλεσμα; Εξηγήσεις που δεν ξεπερνούν μια αράδα λέξεων. Άλλοτε υπό τη μορφή παραμυθιού, άλλοτε σε δεκαπεντασύλλαβο. Τόσο μικρές και αυτές.

Μικρές και οι απόπειρες μου για δοκιμές – σε γραπτό λόγο – σε σχέση με την τέχνη και των έρωτα. Λίγες σελίδες αναφορών, αναρίθμητα αλλά μικρά post it για να μη ξεχνώ την επομένη κι αυτά σε συντομογραφία αριθμημένα στα μαγνητάκια της πόρτας ενός παλιού ψυγείου.

Είναι ελάχιστος ο χρόνος – όχι πως έχει σημασία – μα τόσο καίριος και καταλυτικός για να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα.

Τι σημασία έχει άλλωστε; Αφανιστήκαν πόλεις ολάκερες σε λιγότερο από πέντε λεπτά την ίδια ώρα που μαθαίναμε πως η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια μέρα.

Δεκάδες χιλιάδες ψυχών κάθε ηλικίας και κοινωνικού επιπέδου μα άδολες, απονήρευτες για το επερχόμενο το αναπόφευκτο.

Συμβαίνει κατά επανάληψη και σε τακτικότερα και λιγότερο μικρά χρονικά διαστήματα στο πέρας της γνωστής ανθρώπινης ιστορίας.

Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος εναντίον του ιδίου.

Μικραίνω μαζί με αυτές τις ιστορικές αναπόφευκτες επαναλήψεις. Το σώμα μου κονταίνει χιλιοστό προς χιλιοστό ανά 5ετία. Το βάρος μου ποικίλει μιας και όσο μεγαλώνω γίνομαι και ελαφρύτερος.

Σαφώς και βοηθάει το «σακίδιο» όπου διαπαντός θα βρεις κρεμασμένο – εσύ απονήρευτε ταξιδιώτη – στην πλάτη μου. Αφαιρώ κάθε όλο και περισσότερα από εκείνα που δε χρειάζομαι ή που θέλω να πιστεύω πως είναι αχρείαστα. Είμαι σαφώς απαλλαγμένος από τούτο το μαρτύριο ή μάλλον και αυτό θα ήθελα να πιστεύω.

Πράγματι δε γνωρίζω. Ίσως σε ένα μικρό απειροελάχιστο κομμάτι του D.N.A. μου να μην είναι καταγεγραμμένη η συναίσθηση του χρόνου. Κι αν πράγματι τούτο είναι και μια από τις μικρές αιτίες για δοκιμές γραπτές είτε προφορικές στη ζωή μου, ποσώς με αφορά. Είμαι στα σίγουρα απαλλαγμένος από τούτο το βάσανο.

Το μόνο σίγουρο πως ο χρόνος, μικρός είτε μεγάλος, θα συνεχίσει για τον καθένα μας με ρυθμούς άγνωστους ως η αρχή και το τέλος ενός πανάρχαιου μυστικού που μυστικό θα μείνει, μιας και έτσι πρέπει, γιατί έτσι είναι.

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly
%d bloggers like this: