[…] Με την πάγια θέση των (αφελών) «αριστερών/προοδευτικών», ήτοι την επιπόλαιη κι επίφοβη σχετικοκρατική εξίσωση των πάντων, υπό τον φόβο κατάταξης στον φασισμό, την «επάρατη» Δεξιά ή τον «συντηρητισμό», κ.ά., έχει συντονιστεί η θέση των (αφελών) «δεξιών/συντηρητικών», οι οποίοι βλέπουν στην «πίστη» των μουσουλμάνων κάτι απ’ την υγιή ζέση που χάθηκε κι εκλείπει στις εκκοσμικευμένες, καταναλωτικές και μηδενιστικές κοινωνίες μας. Απέναντι στους επαρχιώτες φιλοτομαριστές, τους διαταραγμένους υπερεθνικιστές και τα ναζιστοειδή κτήνη, δεν στέκονται, πλέον, μονάχα κάποιοι γραφικοί προστάτες της αδιάκριτης ανεκτικότητας, αλλά και μία ολοένα πληθυνόμενη κατηγορία «μετριοπαθών» συνηγόρων των μουσουλμάνων, του τρόπου ζωής τους και του δικαιώματος στη «διαφορετικότητα», η οποία δεν αντιλαμβάνεται ότι πέρα από τα μίση, τις έχθρες, τις αγάπες, τις γλύκες και τις φιλίες, υπάρχουν θεμελιώδεις δογματικές αρχές, πολιτειακοί θεσμοί και κοινωνικές πρακτικές, που καθιστούν αδύνατη την απρόσκοπτη και ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των πιστών του ισλάμ και των κατοίκων των δυτικών κοινωνιών. Δεν λέει κανείς ότι εμείς είμαστε οι καλοί κι εκείνοι οι κακοί, άλλωστε, η κακία είναι ισομερώς μοιρασμένη στον πλανήτη, αλλά ότι το δυτικό μοντέλο λειτουργίας δεν δύναται να δεχτεί ή να αφομοιώσει το μουσουλμανικό, χωρίς να υπονομευτεί και να καταρρεύσει άρδην και συλλήβδην. Και το δυτικό, ευρωπαϊκό, δηλαδή δημοκρατικό και φιλελεύθερο, μοντέλο, όσο και αν εξέπεσε ή εκφυλίστηκε, παραμένει σήμερα το μοναδικό αξιοπρεπές και πλέον δόκιμο πλανητικό πλαίσιο διαβίωσης και συμβίωσης (Αλήθεια, γιατί οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες πολέμου προσφεύγουν στην ξεπεσμένη και αφιλόξενη χριστεπώνυμη Ευρώπη και όχι στα εν Μωάμεθ αδέρφια τους; Γιατί οι μουσουλμάνοι οικονομικοί μετανάστες παλεύουν να μεταβούν στη Δύση του Μαμωνά;). Το όλο θέμα οφείλει να τεθεί ‒επιτέλους ρεαλιστικά και χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις‒ στο επίπεδο μιας μη ψυχολογικής και καθαρά υπαρξιακής κατανόησης των εννοιών «Φίλος» και «Εχθρός», όπως τις διακρίνει ο κατά τα άλλα τόσο οξυδερκής και χρήσιμος Carl Schmitt. Να δούμε κατά πρόσωπο την ένταση που προκαλεί η διαφορά φάσης και η επιθυμία κυριάρχησης ασύμβατων παραδειγμάτων ύπαρξης στον ίδιο χώρο. […]
[Απόσπασμα κειμένου από το Φρέαρ, τχ. 15, που κυκλοφορεί. Υπενθυμίζουμε ότι η ύλη του έντυπου περιοδικού είναι εντελώς άλλη από την ύλη που δημοσιεύεται καθημερινά στην ιστοσελίδα μας. Φωτογραφία: Steve McCurry.]
