Όλο το καλοκαίρι μίνι και μάξι καύσωνες εισρέουν στην ατμόσφαιρα και διαχέουν τις πιο ζεστές μάζες. Τα μάτια μαγνητίζονται απ’ τους ατμούς της πυρωμένης ασφάλτου και η οδήγηση καταντάει αφόρητη. Η καθημερινή του διαδρομή έχει ξεφύγει απ’ τα όρια του συνηθισμένου, αφού έχει την αίσθηση πως έχει διπλασιαστεί. Φταίνε οι βαθμοί κελσίου, φταίει η κακοκεφιά του, κάτι θα ευθύνεται στα σίγουρα.
Φτάνοντας στην καντίνα που βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα δόσεις οξυγόνου τον πολιορκούν και αφήνεται να δοκιμάσει τη διαύγεια της φύσης που του χαρίζεται τόσο απλόχερα. Μια πτυσσόμενη καρέκλα και η σκιά των δέντρων του φτάνουν και του περισσεύουν για να χαθεί απ’ όλους, απ’ όλα.
Δαγκώνει τα νύχια του, η κακιά συνήθεια. Είναι που είναι νευρικός, δεν μπορεί και να το κρύψει. Γι’ αυτό κι έρχεται εδώ σε καθημερινή βάση, μήπως βρει μια κάποια ανακούφιση. Όταν τελειώσει το καλοκαίρι θα τελειώσουν κι οι διακοπές κι άντε πάλι η επιστροφή στο κρύο που δεν το σηκώνει το δέρμα του. Όσο είναι έτσι υποτίθεται πως δεν πάσχει από κανένα σύνδρομο. Τα πάντα για ’κείνον είναι θέμα καιρού.
Κοιτάζει τα χέρια του όσο πιο συχνά μπορεί και φαντάζεται πως με την πρώτη παγωνιά θα αλλάξει κατά πολύ το χρώμα τους. Τι ωραίο να είμαστε όπως είμαστε, σκέφτεται. Χωρίς μεταβολές, χωρίς ιδιοτροπίες. Απ’ την άλλη αυτό που του συμβαίνει είναι σπάνιο, δε συμβαίνει παρά σε ελάχιστους, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να τον παρηγορήσει.
Βγάζει απ’ την τσέπη του μια απόδειξη και ένα στυλό και γράφει πάνω πρόχειρα στιχάκια. Τα στιχάκια:
Τι κι αν μας νικήσει το πρωί
τι κι αν δεν υπάρχουμε το βράδυ
είναι η ζωή μας δανεική
παίξαμε, ποντάραμε στο χάδι.
Αν και του έχουν απαγορέψει το κάπνισμα, ωστόσο, ζηλεύει πολύ ένα ζευγάρι που κάθεται απέναντι του και που είναι όλο τσιγάρο και κουβέντα. Αφήνει το πακέτο στο μόνιμο πλαστικό τραπεζάκι, κάνει να βγάλει και τον αναπτήρα απ’ την τσέπη του αλλά γρήγορα το μετανιώνει. Έτσι, το πακέτο καταλήγει στον κάδο απορριμμάτων που είναι καμιά εικοσαριά βήματα πιο πίσω. Αμέσως μετά, επιστρέφει με έκδηλο θυμό αλλά συγχρόνως αποφασισμένος.
Διάφορες υποθέσεις του μυαλού τον γεμίζουν με ένα αίσθημα λύπης. Η άρνηση του να διαβάσει ό,τι έχει σχέση μ’ αυτό το σύνδρομο, ο φόβος του φόβου, ο πανικός για χειρότερα συμπτώματα, χτίζουν πάνω του θεμέλια άρνησης.
Στο τέλος καταλήγει όπως κάθε μέρα, αναλογιζόμενος το εφήμερο της ζωής, περνώντας από κόσκινο φιλοσοφικού τύπου. Ζητάει ένα τσιγάρο απ’ το ζευγάρι πιο πέρα και φυσικά, όπως κάθε φορά, υπόσχεται να μην ξανακαπνίσει ποτέ.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Gianni Berengo Gardin.]
