Απ’ το πρωί ως το βράδυ
μέσα στον κόσμο
τη δουλειά
το σπίτι
έξω στα μαγαζιά
τα καφέ
μιλάς
σου μιλάνε
ρωτάς
σ’ απαντούν
μα δεν μπορείς να πεις
τα μύχια της ψυχής σου
δεν υπάρχει κανείς
ούτε γι’ αστείο
έτσι τα σκέφτεσαι
τα ξανασκέφτεσαι
κι αυτά μεγαλώνουν
καλά μα και δυσάρεστα
στο τέλος της μέρας
πας στο κρεβάτι
να ξαπλώσεις
και είσαι μόνος
τόσο μόνος.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Σχέδιο: Eunjung Shin.]
