«Επερχομένης της των Ποιητών εορτής πιστεύετε πραγματικά ότι η ποίηση έχει ανάγκη της προστασίας του Δήμου, της Περιφέρειας και όλων των άλλων εξουσιαστικών σφραγίδων; Ευχαριστώ», μας ρωτάει φίλος εξ αποστάσεως με μέιλ. Εξ αποστάσεως πάντα, του απαντάμε πως «η Ποίηση όχι, δεν έχει ανάγκη καμιάς προστασίας κι αποφεύγει κάθε μορφή εξουσίας όντας αντιεξουσιαστική από γεννησιμιού της».
Με μια ελαφρά μετατόπιση των εννοιών, αν ρωτούσαμε με τη σειρά μας πχ, «ο Ποιητής έχει ανάγκη από ένα ζεστό φαΐ, μια στέγη, τις φροντίδες μιας συμβίας;» πάλι θα συμφωνούσαμε στα περισσότερα. Ο Ποιητής έχει ανάγκη να δουλεύει είτε ως δημόσιος υπάλληλος είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας και να παραμένει υπόδουλος του συστήματος παραγωγής της καπιταλιστικής κοινωνίας και της ελεύθερης αγοράς. Ο Ποιητής αρθρώνει το λόγο του μέσω περιοδικών και εκδοτών που επιβάλλουν καθαρά εξουσιαστική σχέση απέναντί του.
Άλλο λοιπόν, η ανάγκη του ποιητή κι άλλη η ανάγκη της ποίησης. Ας μην ξεχνάμε πως όλοι μας ποιήματα, μόνο, γράφουμε. Ποίηση κανείς δεν γνωρίζει αν θα αξιωθεί να γράψει. Η Ποίηση είναι το ζητούμενο. Μέχρι τότε ο Ποιητής υφίσταται την εξουσία των θεσμών, είτε περιφέρεια ονομάζεται αυτή είτε εκδότης, και φυσικά τελεί υποχείριος της εξουσίας της γυναίκας του.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: David Alan Harvey.]
