Lors double vie à chacun en suivra.
Chacun en soy et son ami vivra.
(Louise Labé, Σονέτο 18)
Αγγίζει με τα ντυμένα της άκρα το τζάμι. Η πόρτα περιστρέφεται, γύρω της. Σε κάθε της βήμα, ρεκάζει. Αφυδατωμένα βλέφαρα βάλλουν την είσοδό της. Διαπερνά την πυκνή αίθουσα. Εντοπίζει το σημείο: Πλάτη σ’ έναν ξεκούρδιστο αρλεκίνο. Σκουριασμένες γόβες, την οδηγούν. Στο χθες. Κεχριμπαρένιες νότες, προαναγγέλλουν. Το αύριο.
Λευκά ψήγματα πίσω από δυο μακάριες αυλαίες, την υποδέχονται. Εκείνος, στρέφει μια καρέκλα. Την καλεί. Χρωματίζει δυο ποτήρια. Φλογίζει τον καπνό του. Εκείνη, τον καθρεφτίζει. Οι φθόγγοι δυναστεύουν τα πένθιμα βλέμματά τους. Το ανείπωτο δρα, παλιρροϊκά. Τα ποτήρια ξεβάφουν. Η φλόγα σβήνει.
Αγγίζουν με τα γυμνά τους άκρα το τζάμι. Η πόρτα περιστρέφεται, γύρω τους. Σε κάθε τους βήμα, ρεκάζει. Αφυδατωμένα φύλλα βάλλουν την έξοδό τους. Διαπερνούν την πυκνή ομίχλη. Εντοπίζουν το σημείο: Πλάτη σε μια ξεκούρδιστη λαιμητόμο. Σκουριασμένα οστά, την οδηγούν. Στο αύριο. Κεχριμπαρένιες σφαίρες, κραυγάζουν. Το χθες.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ο πίνακας είναι του Dino Valls.]
