frear

Εφτά ψηφίδες μιας παράξενης εικόνας – του Ιάκωβου Ανυφαντάκη

Ένα μυθιστόρημα

Στην άκρη του γκρεμού, Ραφαέλ Τσίρμπες, Μτφ. Βασιλική Κνήτου, Εκδόσεις Κέδρος.

Ανήμερα του δεκαπενταύγουστου πέθανε ο Ραφαέλ Τσίρμπες, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ισπανούς συγγραφείς. Λίγους μήνες νωρίτερα οι εκδόσεις Κέδρος είχαν προλάβει να κυκλοφορήσουν στα ελληνικά το τελευταίο και μάλλον σημαντικότερο βιβλίο του. Με το Στην άκρη του γκρεμού ο Τσίρμπες κατορθώνει μια μοναδική ανάλυση της ισπανικής οικονομικής κρίσης αναζητώντας τις ευθύνες που κουβαλά καθένας ξεχωριστά.

Ένα ρεπορτάζ

«The Wetsuitman», Anders Fjellberg, www.dagbladet.no

Ένα ρεπορτάζ που διαβάζεται με την ένταση αστυνομικού μυθιστορήματος. Ο Anders Fjellberg ψάχνει την ταυτότητα δύο πτωμάτων που ανακαλύφθηκαν στη Νορβηγία και την Ολλανδία. Στη διαδρομή περνάει από τη Συρία, την Τουρκία, την Ιορδανία και τη «Ζούγκλα» του Καλέ. Το προσφυγικό δράμα αποτυπώνεται με πρόσωπα και ονόματα.

Μια ταινία

Στα χρόνια της βίας (A most violent year), Σκηνοθεσία: J.C. Chandor.

Τρία χρόνια μετά τον Δρόμο του χρήματος (Margin Call) η τρίτη ταινία του J.C. Chandor, το Στα χρόνια της βίας, πιάνει τη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας των ’70s και φτιάχνει μια αρχετυπική ιστορία για το αμερικάνικο όνειρο. Κεντρικός ήρωας είναι ένας αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας στη μέση μιας μεγάλης κρίσης. Ο ήρωας έχει το τόσο ταιριαστό όνομα Άμπελ. Ο Άμπελ επιμένει να κάνει τα πάντα με τον σωστό, αμερικάνικο, έντιμο τρόπο. Όλοι οι άλλοι είναι Κάιν αλλά αυτός επιμένει να αγωνίζεται χωρίς εκπτώσεις. Οι υπόλοιποι υποτιμούν την γενναιότητα, τη σκληρότητα, τον ανδρισμό του. Αλλά αυτός επιμένει. Δεν του αρκεί να πετύχει κλέβοντας. Πρέπει να το κάνει διαφορετικά. Αν ο Δρόμος του χρήματος ανέλυε τους εφιάλτες μας, το Στα χρόνια της βίας αποδομεί τα όνειρα που δεν προλάβαμε να κάνουμε στην Ελλάδα, αλλά εξηγεί τόσα πολλά από όσα γίνονται μακριά από εδώ.

Μια τηλεοπτική σειρά

Fargo

«Ζούμε τη χρυσή εποχή της τηλεόρασης» και «η τηλεόραση είναι ο νέος κινηματογράφος». Eίναι δυο φράσεις με τις οποίες διαφωνώ κάθετα. Αν αυτή είναι η χρυσή εποχή της τηλεόρασης για τις σειρές που βγαίνουν στην Αμερική τότε πώς θα χαρακτηρίζαμε τη δεκαετία του ’70 και του ’80 όταν στην τηλεόραση σκηνοθετούσε ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ο Κριστόφ Κισλόφσκι. Επίσης, όσο και αν οι σύγχρονες σειρές μοιάζουν πολύ με περιπέτειες υψηλού μπάτζετ δεν φτάνουν τον πειραματισμό και την αναζήτηση του κινηματογράφου. Απευθύνονται σε ένα ευρύ κοινό και δεν μπορούν να χωρέσουν κάτι διαφορετικό, πρωτότυπο, ανατρεπτικό.
Φέτος ήρθε η πρώτη σειρά- μετά τον επικό πρώτο κύκλο του House of cards- που με έκανε να νιώσω ότι η τηλεόραση πρόσφερε κάτι περισσότερα από ενδιαφέροντες χαρακτήρες και ανατρεπτική πλοκή. Η δεύτερη σεζόν του Fargo σε αντίθεση με την πρώτη δεν βασίζεται στην ιστορία της ομώνυμης ταινίας. Διαδραματίζεται στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, την παγωμένη Μινεσότα και τη Βόρεια Ντακότα και είναι σαν μια ανθολογία των καλύτερων στιγμών των αδερφών Κοέν, με αναφορές από το Πέρασμα του Μίλερ ως το Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους και χαρακτήρες που μοιάζουν να συνδιαλέγονται με την κλασσική λογοτεχνία.

Ένας δίσκος

«Στον διπλανό ουρανό», Παύλος Παυλίδης & B-Movies, Inner Ear Records.

Γιατί ο Παύλος Παυλίδης (όπως και ο Αγγελάκας) είναι ένας εφηβικός μου ήρωας που δεν με διέψευσε με τα χρόνια. Εξελίχθηκε, πειραματίστηκε και έλεγε πάντα πράγματα που έπρεπε να ακούσω.

Μια συναυλία

Διάφανα Κρίνα, «Και η αγάπη πάλι θα καλεί», 10-11 Σεπτεμβρίου 2015, Τεχνόπολη.

Δυο συναυλίες. Τα δύο βράδια για τον Θάνο Ανεστόπουλο στην Τεχνόπολη. Οι Last Drive κυριάρχησαν στη σκηνή με την αυτοπεποίθηση κάποιου που είναι ο μοναδικός που πιστεύει ότι είναι τόσο σπουδαίος. Το νέο σχήμα του Γιάννη Αγγελάκα ήταν μια ευκαιρία να δούμε ως work in progress τη διαμόρφωση ενός νέου ήχου με βάση τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία.
Και μετά ανέβηκαν στη σκηνή τα Διάφανα Κρίνα. Ήταν από τις νύχτες που στο μέλλον θα βρεθούν στο επίκεντρο της αφήγησης της γενιάς μας.

Μια φωτογραφία

ff

Όταν η ζωή μας σταμάτησε. Και αν έδειξε να ξαναξεκίνησε μετά, κάτι έλειπε.


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ο Ιάκωβος Ανυφαντάκης είναι πεζογράφος.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr
%d bloggers like this: