Μέ ἀφορμή τά 150 χρόνια τῆς Ἀλίκης
[…] Ἡ ἱστορία, ἀσφαλῶς, τῆς Μαθηματικῆς Λογοτεχνίας καί γενικότερα τῆς Ἐκλαϊκευμένης Ἐπιστήμης δέν εἶναι καινούργια. Ἤδη ἀπό τόν 19ο αἰώνα ὁ E. Abbott μέ τήν Ἐπιπεδοχώρα, καί οἱ J. Vern καί H. G. Wells μέ τά φανταστικά τους ταξίδια, εἶχαν ἀναλάβει νά «διδάξουν» τούς νεαρούς –καί ὄχι μόνο– ἀναγνῶστες, θέτοντας ταυτόχρονα (ἀνοιχτά) ἐπιστημονικά ἐρωτήματα. Γιά παράδειγμα, παρουσιάζεται ὁ προβληματισμός γιά τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης ἀλλά καί ἡ ἀμφισβήτηση γιά τίς παραδεδομένες ἀξίες, στοιχεῖα πού ἔπαιξαν ἐξέχοντα ρόλο στή διαμόρφωση τοῦ εἴδους τῆς Ἐπιστημονικῆς Φαντασίας.
Κανείς βέβαια δέν μπορεῖ νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ προσέγγιση Μαθηματικῶν καί (Μαθηματικῆς) Λογοτεχνίας εἶναι ἀπαλλαγμένη ἐμποδίων. Τό σημαντικότερο, ἴσως, πρόβλημα εἶναι οἱ ἀντιλήψεις/πεποιθήσεις μας γι’ αὐτή τήν προσέγγιση. Ὑπάρχει ἡ αἴσθηση τῆς ἀσυμβατότητας/ἀντιφατικότητας μεταξύ Μαθηματικῶν καί Λογοτεχνίας, ἡ ὁποία (κατά βάση) εἶναι θέμα Μαθηματικῆς Παιδείας ἀπό τή μεριά τῶν δασκάλων τῶν Μαθηματικῶν καί Κουλτούρας ἀπό τή μεριά τοῦ εὐρύτερου κοινοῦ. […]
[Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἡ ὕλη τοῦ περιοδικοῦ εἶναι ἐντελῶς ἄλλη ἀπό τήν ὕλη πού δημοσιεύεται καθημερινά στήν ἱστοσελίδα μας. Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπό παράσταση τοῦ 1900 στό Λονδίνο.]
