Η ιστορία ξεκινά χρόνια πριν στη Φιλοσοφική σχολή, στο τμήμα φιλολογίας, κατεύθυνση κλασικής φιλολογίας. Ένα αμφιθέατρο ασφυκτικά γεμάτο και μια Γεωργία να απαντά σε ερωτήσεις και να μας ταράζει. Η άλλη Γεωργία να την κοιτά με περιέργεια και θαυμασμό. Και ’γώ στη μέση της απόστασης να αναρωτιέμαι ελλιπείς γνώσεις και άκαιρη φαιά ουσία που δεν βοηθά. Η σκηνή μεταφέρεται χρόνια αργότερα σ’ ένα μαγαζί Βεδουίνων, πλάι στο αρχαίο νεκροταφείο. Οι Γεωργίες καθισμένες απέναντί μου να συμμαχούν. Το ξενύχτι γίνεται για χάρη του Πλάτωνα και, φυσικά, για χάρη του έρωτα. Και τώρα είμαστε τρεις που αναρωτιόμαστε και ταραζόμαστε για το μετά. Μια σύμπνοια που μας εγκαταλείπει ταπεινωμένη και κουρασμένη μετά από λίγο.
Και ξαφνικά βρισκόμαστε να βολτάρουμε κάτω από την γιαγιά, μάνα, κόρη και ερωμένη Ακρόπολη και να βογκάμε την απόσταση και το ακριβό εισιτήριο. Αλλά να μας αρέσει αυτή η ακρίβεια, γιατί η φτήνια είναι πολύ χειρότερη. Και σταματάμε στα Πετράλωνα και πίνουμε λίγο ακόμα αλκοόλ. Αρεσκόμαστε να διασκεδάζουμε τις εντυπώσεις για πλουσιότερες μέρες κι εκείνες να έρχονται και ας μας βρίσκουν με άδειες τσέπες. Κάποια θα βρεθεί να αντέχει λίγο περισσότερο. Και πάντα βρίσκεται. Και εμείς επιλέγουμε τη μέθη και τη ζάλη, συντρόφισσες διαλεχτές. Και εμείς επιλέγουμε πάντα το περπάτημα, γιατί μας επιτρέπει το χρόνο της συζήτησης. Της αναζήτησης.
Και είναι Δεκέμβρης και εμείς να αντιστεκόμαστε στον ύπνο στη στάση του τρόλεϊ 11 στο Σύνταγμα κοιτώντας για αλλαγή ένα φωτισμένο καράβι. Μια άτοπη στροφή στην παράδοση που ενέχει την επιθυμία της αποφυγής μιας ακόμα συμβολικής φωτιάς. Είναι, βλέπετε, Δεκέμβρης και εκείνοι θυμούνται. Και μαζί με εκείνους και εμείς. Και οι δύο Γεωργίες να στήνουν πείραμα για το επέκεινα και ο στύλος σκαλωσιά για την ανάσταση του εδώ. Και στιγμές στιγμές να τα καταφέρνουμε. Και συνεχίζουμε σε μια γειτονιά παλιά και γνώριμη. Και οι ανάσες ζεστές από τις ριπές του καυτού αέρα, της οικειότητας του σπιτιού και τη χάρη της οικοδέσποινας. Και να ακινητοποιείται ο χρόνος και να παγώνει. Και να λέμε τα καταφέραμε. Για λίγο. Και να μας νικά η επιθυμία για ύπνο και να τη νικάμε και εμείς. Και να παραδινόμαστε γιατί δεν έχει απομείνει άλλη μάχη να νικηθεί.
Και τώρα μακριά από την παγωμένη νύχτα και την πόλη μας κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω εκείνες. Μια νύχτα στη στάση για το 11 τρόλεϊ. Όμορφη εικόνα. Όμορφες εκείνες. Νοσταλγικές και ωραίες πέρα από τις λέξεις. Και επιθυμώ μια επιστροφή στην αθωότητα της φιλοσοφίας και στην πορνεία των λέξεων. Και πεθυμώ το παιχνίδι να συνεχίζεται. Να επιμένει. Να επιμένουμε. Να μένουμε. Τρεις. Εδώ. Στο δικό μας ετερόκλητο εδώ. Αλλά εδώ.
