ΟΙΚΤΡΟΤΗΣ
Τί ασταμάτητα,
τί επίμονα δουλεύουν τα ρολόγια,
στους τοίχους των θαλάμων μας!
Επί ώρες ολόκληρες,
τις νύκτες τις μακρυνές,
στις απουσίες μας,
τί μονότονα που ηχεί η θρηνωδία τους,
και – ακοίτακτα – πόσο σκληρά δουλεύουν ολομόναχα,
για μιά μας, μόνο και μόνο – κάποτε – ματιά,
να λύσουν την βαρυεστημένη μας απορία
«μα, τί ώρα είναι;».
Ταγμένα στον άχαρο αγώνα τους,
του κόσμου τα δουλάκια,
σκονισμένα, δουλεύουνε στο κάτεργο,
ούτε με περηφάνεια
μα κι ούτε καν για ένα κάποιο
«τοῖς κείνων ρήμασι» καθήκον.
Απλώς από την ανάγκη σπρωγμένα
κτυπούν
ώσπου το Ελατήριο να σπάσει.
