Αὐτό ἦταν λοιπόν; Τόσα λίγα τά ὑπάρχοντα τοῦ ἐξόριστου καιροῦ;
Δύο καρέκλες δίδυμες, νά κάθεται ἡ ψευδαίσθηση μέ τήν ἀνάγκη, βιβλία, στενά ροῦχα, μερικές φωτογραφίες ἀγνώστων, ὅλα μέ τάξη σέ κοῦτες, μά μέσα μου ἡ μετακομιδή κομμάτια, κύματα σπασμένα, ἀποσπάσματα ἄοπλα παγωμένα σέ σωρούς, σέ ἱστούς ὁμαδικούς, ὀστά κρεματόρια καί θάλαμοι δακρύων, γράμματα ἀγνοούμενα καί φλέβες συρματοπλέγματα, στό ὁλοκαύτωμα τοῦ ἑνός. Ἄξιζε.
[Ἀπό τή συλλογή Ἀγνώστου πατρός, ἐκδ. Δωδώνη.]
