Ὁ Καραμπίνης ἔκανε μιά ὀξυδερκή παρατήρηση σχετικά μέ τόν κρυφό καημό πού ταλανίζει τόν ἴδιο ὅπως καί ἄλλους συμπατριῶτες του (τούς περισσότερους, ἐκτιμοῦσε) γιά τούς Γερμανούς καί τήν ἀποτελεσματικότητά τους. Ἄν καί γενίκευε τά συμπεράσματά του, ὁ ἀναγνώστης μποροῦσε νά διακρίνει πώς τό εἴδωλο τῆς ἐπιθυμίας τους, ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ὄθωνα ἀκόμη, ἔμοιαζε μέ ποθητή γυναίκα, γιά τήν ὁποία τούς κατάτρωγε ἕνας διακαής καί κεφαλοβόρος πόθος, μιά ζωτική ἀνάγκη πού οἱ φλόγες της τούς πυρπολοῦσαν μέρα νύχτα τό κεφάλι, ὅπως συμβαίνει μέ γυναίκα ἴνδαλμα ἀπροσπέλαστο, τήν ὁποία δυσκολεύονταν νά προσεγγίσουν ἄν δέν τήν φοβόντουσαν κιόλας, γιατί ἐνῶ ἐπιθυμοῦσαν νά τήν κατακτήσουν, καί αὐτήν καί τή νηφαλιότητα τῶν σχεδιασμῶν της, μπερδεύονταν καθώς ἐνστικτωδῶς καταλάβαιναν πώς γιά νά τά καταφέρουν μ’ αὐτή τή μεθοδικότητα πού τούς εἶχε μαγέψει, θά ’πρεπε ν’ ἀλλάξουν οἱ ἴδιοι στόν πυρήνα τους. Ὀσφραίνονταν πώς ὁ γερμανικός τρόπος ἀπό μιά στιγμή καί μετά, προκειμένου κάποιος νά τόν οἰκειοποιηθεῖ, μετατρεπόταν σέ κάτι τό ἀπόλυτο ὅταν τόν προσέγγιζες, κάτι σάν ἕνα θρησκευτικό πιστεύω κι αὐτό τούς ἀπομάκρυνε, τούς ἔκανε νά παρατοῦν τόν ποθητό στόχο. Ν’ ἀλλάζουν πουκάμισο ξέρανε, ὅπως καί ἀπόψεις, κι αὐτό τό ξέρανε• πῶς ν’ ἀλλάξουν, ὅμως, τό δέρμα τῆς ψυχῆς τους; Ἡ δικιά τους νοοτροπία ἦταν βαθιά ριζωμένη στήν ἀντίληψη πού θέλει καί αὐτό νά καταφέρνεις, καί τό ἄλλο νά μήν ἀφήνεις, ἔτσι πού νά μπορεῖ νά φαίνεται πόσο ἄξιος εἶσαι. Σημείωνε ὁ Καραμπίνης πώς μέ τέτοια νοοτροπία εἶναι ἀδύνατον νά γίνει ποτέ δικός σου ὁ γερμανικός τρόπος. Μόνον ἕνας τρελαμένος μέ τήν τάξη καί τά ἀφηρημένα σύνολα θά μποροῦσε νά τό προσπαθήσει, κι αὐτό γιά ἕνα μικρό, πειραματικό διάστημα, ἐκεῖνο τό διάστημα νηφαλιότητας πού προηγεῖται τῆς πτώσης ἀπό μιά ταράτσα, μέ ἀμφίβολα ἔτσι κι ἀλλιῶς ἀποτελέσματα, ἀφοῦ στήν πλειοψηφία τους οἱ Ἕλληνες πηγαινοέρχονται ἀσταμάτητα ἀνάμεσα στό «περίπου» καί τό «μπορεῖ νά γίνει» (χωρίς νά ’ναι ποτέ σίγουρο), χωρίς ποτέ νά ἡσυχάζουν, ἀλλά καί χωρίς ν’ ἀφήνουν καί τούς ἄλλους νά ἡσυχάσουν. […]
[Ἡ συνέχεια τοῦ κειμένου στό τεῦχος 10, πού κυκλοφορεῖ. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἡ ὕλη τοῦ τεύχους εἶναι ἐντελῶς ἄλλη ἀπό τήν ὕλη πού δημοσιεύεται καθημερινά στήν ἱστοσελίδα μας. Ἡ φωτογραφία εἶναι τοῦ σπουδαίου Νίκου Οἰκονομόπουλου.]
