Χθες ο θίασος των σχοινοβατών έφθασε στην πόλη μας. Εγκαταστάθηκε στην αποθήκη του λιμανιού. Αργά τη νύχτα με λάμπες πετρελαίου και γεννήτριες πέρασαν ιμάντες στα δοκάρια της στέγης,ερωτεύτηκαν ξανά την παραπλανημένη τους ζωή.
Τις μικρές ώρες γυμνάστηκαν επίμονα, παραβγαίνοντας σ’ επικίνδυνα νούμερα. Κάποιοι φίλοι περνούν τις εποχές καθηλωμένοι σ’ αμαξίδια εξαιτίας αυτών των παιδικών ανταγωνισμών. Ένας που τώρα ζει στη Βουδαπέστη σε μια κατασκότεινη γειτονιά, σαν παραμύθι έσωσε μόνο τα μάτια του. Τώρα εκτελεί παράξενα τρικ στα θέατρα της μαριονέτας μ’ αντάλλαγμα ένα πιάτο φαΐ ή κάποια ανακούφιση.
Η έναρξη έχει οριστεί για τ’ απόγευμα. Ένα μικρό μονοκινητήριο περνά δυο τρεις φορές με το πανό του θεάτρου παραδομένο στους ανέμους. Πλήθος εμπορικών ειδικοτήτων συνωστίζονται στην αυτοσχέδια πλατεία της αποθήκης, πόρνες και ψευδοευλαβείς.
Εδώ τελειώνει οριστικά η πόλη και οτιδήποτε θυμάσαι περνά στην ιστορία. Σώζονται μονάχα κάτι αυτόματες φωτογραφίες, όπως αυτές των εραστών, ένα πλήθος από κορίτσια ανεμοδείκτες, δεξιοτέχνες ιππείς, οι κατακίτρινοι προβολείς, ξαφνικές κραυγές «παρών» σ’ ένα μυστικό προσκλητήριο.
Τους φαντάζομαι αργά τη νύχτα, καθώς τελειώνουν για πάντα τις αιωρήσεις ή απλά συντρίβονται κάτω απ’ τις οπλές των άγριων αλόγων. Τους φαντάζομαι μες σε πυρετούς, λευκούς απ’ το χάραμα, ν’ ακολουθούν σε μια αναπαράσταση αρχαιολογική τα παλιά, τα παγωμένα μονοπάτια.
