1. Μία φωνή ζωντανό στο σκοτάδι της νύχτας με κρατά.
2. Ανθίζει νύχτα μαύρο θανάτου ανθύλλιο.
3. Ξάστερη νύχτα, με δύο αλτήρες γυμνάζομαι.
4. Τα μαραμένα του πένθους ρόδα ταριχεύω.
5. Μ’ αναμμένη λάμπα το καλοκαίρι ξαγρυπνούσα.
6. Νύχτα κτυπά με κρότο το τζάμι το χαλάζι.
7. Μαύρο το πέλαγος και μία κηλίδα κόκκινη από το αίμα του αυτόχειρα.
8. Νύχτα κ’ η σάρκα σου με ταπεινώνει.
9. Σε θανάτου κατώφλι εισέρχομαι και ξυπνώ ζωντανός.
10. Από το έρεβος της νύχτας εξέρχομαι
Κ’ ασπάζομαι το φως της αυγής.
[Ανέκδοτο ποίημα ενός φίλου του περιοδικού που φέτος δεν γιορτάζει. Εμείς τον θυμόμαστε: Δημήτρης Π. Μανώλος, ποιητής και μεταφραστής, 1962-2014. Το έργο είναι της Ιωάννας Καφίδα.]
