ΝΥΧΤΕΣ ΙΟΥΛΙΟΥ
Τη νύχτα η οργή κατακάθεται σαν τον καφέ
υποχωρεί αντιστρόφως της υγρασίας
ζώντες και τεθνεότες σιγομιλούν σε μικρές βεράντες
και υποσελήνιους κήπους
μονόλογοι βαρείς για την καρδιά
μα οι απόντες είναι χαρούμενοι.
Κάποτε μάλιστα σωπαίνουν τα πολύχρωμα πέταλα
στα παράθυρα και αργά, νυσταγμένα τα υφάσματα
παύουν να ενδύουν τα κορμιά μας.
Μόνο έτσι μεγαλώνει ο τόπος.
ΜΕΤΑΓΝΩΣΗ
Εμείς που γεννηθήκαμε κοντά στη θάλασσα
γνωρίζουμε ανάγνωση του κυανού
έχουμε πλήρη επίγνωση του λευκού
μετρήσαμε χιλιάδες φορές τα πράσινα του νερού.
Προβλήματα έχουμε στο κόκκινο –όχι των άλλων
το δικό μας αίμα.
Βάλαμε ένστολους να φυλάνε έξω απ’ το δέρμα μας
αν βγει ή αν χαθεί επί σκοπού
να ξαναγράφεται η ιστορία του
με άλλα επίθετα και προσδιορισμούς
με άλλη διάσταση και αρώματα.
Το σώμα μας στάθηκε σκέτη ταλαιπωρία.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Όταν γυρίσω από τα δεσμά μου
θα με αναγνωρίσεις μητέρα
από μια ελάχιστη φαγούρα στο δεξί φρύδι
κι ένα ερυθρό σημαδάκι
στο αριστερό μπράτσο από μέσα.
Θα με αναγνωρίσεις ως αγνοούμενη που επανήλθε.
Με τα ίδια σημάδια μητέρα.
Κι ας μην έφυγα ποτέ.
ΑΓΓΕΛΙΑ
Πωλείται κήπος μεγάλος όσο ο κόσμος
με χιλιάδες τζιτζίκια
θροΐσματα, ανάσες
πράσινο όσο χωρά η μνήμη
αρωματικά παντού
δεντρολίβανο, φασκόμηλο, λουίζα
πωλείται με τη λεβάντα
τα βασιλικά, τα φούλια, πωλείται
το χώμα που πάτησαν τα ποδαράκια των παιδιών μου
σαύρες, παπαρούνες, χελιδόνια στο σύρμα
πωλείται λησμονιά κοντά στη θάλασσα.
Ευκολίες πληρωμής.
[Από την ποιητική συλλογή της Νένας Φιλούση (Λεμεσός 1969), Ακτήμων, Ακτίς, 2014. Η φωτογραφία είναι του Γιώργου Κασαπίδη.]
