ΟΥΡΑΝΙΑ ΧΩΡΑΦΙΑ
Στα μαύρα χωράφια τ’ ουρανού
αστέρια σπέρνεις
να γίνουν ήλιοι
να βγουν φεγγάρια
να τα θερίσεις.
Τ’ άροτρο λειώνει
πάνου στου Κρόνου το χρυσάφι
σαπίζ’ ο σπόρος
χαμένος κόπος,
είν’ αλλουνού, το μαύρο χώμα
του ουρανού.
Φτάνει ένας ήλιος
κι ένα φεγγάρι, φτάνει κι αυτό.
Τι πας να κάνεις
τι πας να σπείρεις
σ’ ένα στερέωμα πουν’ οκνηρό
που ‘χει ένα δαίμονα γι’ αφεντικό
κι ένα Θεούλη για παραγιό;
Ο ΠΤΩΧΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
Κάποτε στην ένδειά μου
ίσως
μαγειρέψω
κάνα δυο ποιήματα μου
κι ως θα ‘χουν (ελπίζω)
γεύση ωραία
εις τον ζωμόν τους
θα βουτήξω
λίγο ψωμί ξερό…
