Μετάφραση: Virginia López Recio
ΠΟΙΗΤΙΚΗ / POÉTICA
A Aurora de Albornoz
Αλλά σιγά σιγά γδυνόταν κι εγώ της χαμογελούσα
Juan Ramón Jiménez
Ήρθε πρώτα επιπόλαια –εγώ παιδί με μαύρους κύκλους–
και μας έβαλε στα δάχτυλα ένα όνειρο ελπίδας
ή κάποια διαστροφή: τα πέπλα και τον χορό της
τον στένευαν οι συλλαβές, οι ρυθμοί, τα ισχία.
Αλλά θέλαμε το σώμα της επάνω στα σκουπίδια
για να λερωθούν και τα ρούχα της στην αργοπορία
του φωτός και της ελευθερίας: τούτη την τρυφερή εκδίκηση
να την πάει σε δρόμους και φυλακισμένα φεγγάρια.
Έπειτα μας επισκεπτόταν με παράξενα παλτά,
αλλά σιγά σιγά γδυνόταν κι εγώ της χαμογελούσα
με το καινούργιο χαμόγελο της συνενοχής.
Επειδή παρ’ όλα αυτά γίναμε φίλοι
και παραμένω σταθερός χάρη σ’ εσένα, ποίηση,
μικρό χωριό στα όπλα ενάντια στη μοναξιά.
[Η Άλλη συναισθηματικότητα, 1983.]
Ο ΜΑΤΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ / MATERALISMO ERES TÚ
Κι εσύ με ρωτάς γι’ αυτό;
Gustavo Adolfo Becquer
Αν ήξερες να μου πεις πως δεν είμαστε σε ειρήνη,
αν το να έρθω στα χείλη σου σήμαινε να νιώσω τη θερμότητα
μιας όμορφης αποσκευής που αισθάνεσαι στους ώμους.
Αν άνοιξε ο ορίζοντας με τα λαμπερά του μάτια,
με όλη την παραξενιά τους.
Εάν υπάρχουν ημέρες, σπάνιες μέρες
που διασχίζεις ξαφνικά τον δρόμο και με αιφνιδιάζεις
με κάποια απροσδόκητη καταγγελία.
Αν υπάρχουν απογεύματα, σπάνια απογεύματα
όπου τολμώ να σου αφηγηθώ
τη μικρή μου αλήθεια του ερωτευμένου,
όπου τολμώ να πετάξω απ’ το πλοίο στη θάλασσα κάποιο κουρέλι
αυτής της βρώμικης μνήμης από κατοικία,
θολή σε μοναξιά.
Εάν υπάρχουν νύχτες, σπάνιες νύχτες
που όταν σε ανακαλύπτω
σε κάποιον απ’ αυτούς τους δρόμους που οδηγούν στην αγορά
μοιάζει σαν ένα αστέρι, ξαφνικά, να με φώτισε.
[Από το βιβλίο Paseo de los Tristes (1982, Ισπανοαμερικανικό Βραβείο Ποίησης Χουάν Ραμόν Χιμένεθ).]
[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης των ποιημάτων του Χαβιέρ Εχέα, (Γρανάδα 1952-1999). Η φωτογραφία είναι της Katerina Potnikova.]
