ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ
Εκείνο που σταυρώνεται
είναι η σάρκα.
Επάνω της στεριώνουν
τα πνεύματα των άλλων,
χαράζονται οι ηδονές των άλλων•
γύρω της στροβιλίζεται
ο κυκλώνας των συμβόλων,
ιδρύονται οι ταυτότητες,
γράφεται η Ιστορία.
Ω, να ριζώσει
ο τρίτος οφθαλμός!
Η μνήμη να καλπάσει ελεύθερη
ως την Πηγή.
Να γυμνωθεί
το λαμπερό κουκούτσι
με το άνθος του Νου.
Και η θάλασσα γαληνεμένη
να ενώσει τα όντα με τους Θεούς τους.
ΑΡΙΑΔΝΗ
(μνήμη Σεφέρη)
Σκύψε αν μπορείς
στο βυθό του αιώνα
και άγγιξε
το λιγνό φως που αντέχει ακόμη
στην κόρη των ματιών της
Ατένισε
το γλαυκό διάστημα
τη δροσιά που αναβλύζει
από το μοναχικό κορμί
Σβήσε αν μπορείς
το όνομά σου από το αρχαίο κοχύλι
και γράψε το δικό της
στο λείο εσωτερικό
Ή πιο σωστά
ζωγράφισε με πορφύρα
το ένα πλάι στο άλλο
και βάλτο στα μαλλιά της
Τώρα που έρχεται
τώρα που είναι πια η Ερχομένη
Μη σε τυραννήσουν ξανά οι ερρινύες
ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
Ένας θάνατος μέσα στην Πόλη,
ανοίγει χάσμα.
Σαν πράξη μαθηματική
όπου εξαφανίζεται μια συνιστώσα.
Στη Φύση το πένθος
είναι βραχύ.
Ένα ζώο φεύγει
χωρίς αισθητό ίχνος
πίσω του.
Η αγέλη προχωρεί.
Στην Πόλη το πένθος
μπορεί να γίνει αγχόνη
για έναν αθώο
που ακολουθεί.
Και κεντρομόλος δύναμη
που μετατρέπει,
μοιραία,
τη φυσική ροή
σε τραγική.
ΣAΡΚΩΣΗ
Η Αριάδνη
ναυαγισμένη
στα βράχια της Οξώπετρας
κοιμάται
με το μωρό στο άσπρο της βυζί
Ο Χριστός την επισκέπτεται στο όνειρο
και της μιλεί
Όταν όμως εγείρεται
στην έρημο της γης και του πελάγους
βλέπει
ότι δεν έχει ακόμη σαρκωθεί
[Η φωτογραφία είναι του Γιάννη Β. Κωβαίου.]
