Η περιουσία που απέκτησα;
Μια αναπηρική μοτοσικλέτα τσόπερ, σωστό σαράβαλο
κι ένα πολύ καλό πιστόλι, αχρείαστο να ’ναι.
Κατά περίεργο τρόπο, βιβλία δεν έχω
κι εκείνο το πατρικό σπίτι στο χωριό με επισκέπτεται,
μονάχα στους εφιάλτες μου.
Μια παιδική φωτογραφία κι έναν τοίχο που σαπίζει στην
υγρασία, δεν τα δήλωσα ποτέ στην εφορία.
Αν εξαιρέσουμε τον τάφο πλάι στη θάλασσα
που όταν σπανίως με παίρνει ο ύπνος πάω και πέφτω,
αυτή είναι η περιουσία μου, τίποτ’ άλλο.
Τα χαρτάκια με τηλεφωνικούς αριθμούς χωρίς όνομα,
μαζί με κάτι εισιτήρια ferry boat
ούτε θυμάμαι από πότε βρίσκονται στις τσέπες μου.
Όσο για τα τσιγάρα και την ποίηση, όχι,
φαίνεται πως κάποιος θα τα ξέχασε.
[Από το βιβλίο Η ταξιθέτρια του χάους, εκδ. κάΠΟΤΕ, που μόλις κυκλοφόρησε.]
