Όνειρα ανεκπλήρωτα
σκεπάζουν τον ορίζοντά σου
σαν μαύρα σύννεφα
και σου πλακώνουν την ψυχή.
Η νιότη που έφυγε
τόσο γρήγορα
οι προσδοκίες
που αποδείχτηκαν απατηλές
δεν σ’ αφήνουν συχνά
τις νύχτες να κοιμηθείς
το στόμα σου στεγνώνει
τα χείλη ξεραίνονται.
Κοιτάζεις το παρόν
η φτώχεια του σε τρομάζει
ψάχνεις στηρίγματα
μα είναι όλα χάρτινα
μέλλον
δεν βλέπεις να φωτίζει
ακούς μονάχα αγκομαχητά
να ‘ρχονται απ’ το σκοτάδι.
