ΜΕΤΡΗΜΑΤΑ
Πόσες να’ ναι οι ώρες μας
Φωνάζοντας σαν τ’ αγρίμια…
Πόσες…; Που κλεφτά τη νύχτα
Ονειρευόμαστε ν’ αλλάξει στέκι το φεγγάρι
Πόσα να ’ναι τα μετρήματα
Των θερινών αστερισμών
Που γοργά φεύγουν απ’ τα βλέμματά μας
Πόσο να ’ναι το ταξίδι
Που τολμηρά αρνιόμαστε να υποκύψουμε
Σε ατελείς γεύσεις
Πόσες να ’ναι ακόμα οι μαρτυρίες των αεροπλάνων
Που άκομψα προκαλούν τους φευγαλέους χαρταετούς
Πόσες ακόμα ιπτάμενες ρόδες
Ν’ ακουμπήσει ο χρόνος
Στα χρώματά του
Πόσες να ’ναι ακόμα
Οι πυρκαγιές των δαχτύλων μας
Ιδρωμένες με παραμύθια
Εξολοθρευτήκαμε μου λες
Ποιος φταίει, τι πετάει, ποιος αγγίζει
Γιατί και ποιος εμποδίζει την υπερυψωμένη ανυπακοή μας
Ποιος φταίει και ποιος ο λόγος
Ίσως πάλι να μην φταίει και κανείς
Φεύγω ποτίζει νερά ο κόσμος
Ίσως πάλι όχι –σκέπτομαι.
ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ
Ο ψυχαναλυτής μου
Έχει μαύρους τοίχους
Κάθε που του χτυπώ την πόρτα
Θέλω να φύγω
Κάθε που τον συναντώ
Κουβαλώ λευκές κιμωλίες
Και συγγράφω
Κείνος με κοιτά απορημένος
Σα να δραπέτευσα
Απ’ τα λουκέτα της φθοράς
Όλο με κοιτά
Που δε τον κοιτώ
Και θέλω να φύγω
Καμιά φορά
Θέλω να φυτέψω
Ένα πιστόλι
Σκοτώνοντάς του
Τη γνώση του
Για μένα
Ο ψυχαναλυτής μου
Κάνει δοσοληψίες ανόητων φαρμάκων
Τα έχω δει να παίζουν κρυφτό
Πίσω απ΄ τα σκοτεινά βιβλία του
Έχει απλώσει έναν πίνακα ζωγραφικής
Έναν ήλιο με πορτοκαλί φτερά
Τι ειρωνεία!
Δε μοιάζω εγώ με ήλιο;
Πολλές φορές
Μου μιλά άσχημα
Φωνάζει
Που κάνω κούνια μπέλα το κορμί μου
Με καθίζει στο παράθυρο
Να δω τους γυμνούς ουρανούς.
Και ερωτώμαι.
Δεν είμαι εγώ ένας ουρανός;
Τι όνειδος! Να συναγελάζομαι με έναν γκρι χιονάνθρωπο.
Δεν είμαι ασθενής κανενός.
[Πρώτη δημοσίευση. Το έργο είναι του Franz Kline.]
