ΠΟΙΗΣΗ
Μη πεις τα σπλάχνα του χελιδονιού. Όχι.
Μην υποκύψεις.
Ανίσχυρα τα κουπιά σου άλλωστε
Κι οι πλόες μία νάρκη
Της περιφέρειας χρίστηκες ιππότης, όχι των θρόνων
Θυμήσου
Δεν δίνονται των ηφαιστείων οι μήτρες
Και των παρθένων τα φιλιά ανήκουνε στα βράδια, όχι στο στόμα σου
Κι αν διάβηκες, έστω, του κορυδαλλού τα ιερογλυφικά
Στάσου ένα βήμα πίσω.
Στήνε στα μέτρα σου τις πόρτες.
Τα τόξα σου ν’ αγγίζουν τα μαλλιά σου.
Τα παραθύρια σου στενά, ίσα να σε χωρούν
για να πλαταίνει ο Κόσμος.
Να μπαινοβγαίνουν θάλασσες
Ευρυχωρία να βρίσκουν οι καταστροφές
Και οι γιορτές επίκεντρο
Με των κυπαρισσιών τα φρούρια
Εκεί που φτιάχνεται το Ποίημα
Εκεί που ο Κόσμος δείχνεται
Εκεί που το Σώμα σημαίνει.
Ποίηση.
Το σχήμα πάρε που είσαι του βασιλικού
Και πιες έτσι τον Κόσμο.
Στήσ’ τον με χλόη κι ευωδιά.
Και σκέπασέ τον. Αυτό προπάντων.
Χνώτα ζεστά πάνω στα μυστήρια
Στόματα φυλακές
Σαν χέρια που αγκαλιάζουν λέγοντας τη Σιωπή
Ελάχιστη απόσταση απ’ το λευκό των γλάρων
Κι απ’ των ωκεανών τα εντόσθια
Μια ανάσα πριν και γύρω από τα πράγματα
Να τα κερδίζει ατόφια. Ολοπάρθενα.
Παραίτηση αυτοκρατορική από τις αυτοκρατορίες
Που έξοχα τα κλινοσκεπάσματα φιλά. Ω, η Ερωτική !
Ποίηση.
Μήπως πετάξουν τα πουλιά των Αποκρύφων
Χαθούν σύσκια φυλλώματα ερώτων
Και παραπέσει η ομορφιά σε χείλη ανθρώπινα
Και τα παραπετάσματα σχιστούν που μας συνέχουν.
Δήθεν.
Κι έτσι, για κάτι τόσο ελάχιστο
Για ένα τέτοιο δήθεν,
Μάταιο όπως μια σκέψη στρογγυλή,
Μεταβληθεί η διπλής μας όψεως αλουργίδα
σε μονοφόρι άηχο
κι αφαλατωθούν ειδεχθώς οι θάλασσες.
Ω, ας μην πετούν των αποκρύφων τα πουλιά ! Είναι αγάλματα !
