ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ
Ανοίξαμε ενθουσιώδεις
Μια νέα τράπεζα αισθημάτων.
Δώσαμε σαφείς και ασαφείς
Όρκους πίστεως
Σαν να δημιουργούσαμε
Τον ιδανικό οργανισμό
Αυτοδιάθεσης καρδιών.
Επενδύσαμε ο καθένας
Και το μικρό του κεφάλαιο
Στην πιθανότητα να πολλαπλασιάσουμε
Τις απολαβές
Έντοκων γραμματίων αγάπης.
Με εμπιστοσύνη και με χρόνο
Προσαυξήσαμε τις αρχικές καταθέσεις
Και με δηλώσεις του τύπου:
«Το μέλλον είναι εδώ»
Χάθηκε ο έλεγχος.
Σπαταλήσαμε ακόμα και το μελάνι
Της τράπεζας έρωτος.
Εφηύραμε κι άλλους ψευδείς όρκους
Αιώνιας αυτή την φορά, διαρκείας.
Δανειστήκαμε μεγαλύτερα ποσά
Με μακροπρόθεσμο επιτόκιο πόνου.
Μας απογοήτευσε όμως η αγορά
Αλλά και οι δικές μας καταθέσεις.
Αποδείχτηκε πως η αγορά ήταν στεγνή
Και οι επενδύσεις μας, πλαστικό χρήμα.
Αποφασίσαμε τελικώς ρητά
Πως η καλύτερη λύση
Ήταν η χρεοκοπία.
Κλείσαμε την τράπεζα
Και ανοίξαμε στην θέση της
Έναν οργανισμό μοναξιάς
Σε καθεστώς αυστηρού ελέγχου
Όλον δικό μας.
Μια νέα ανώνυμη εταιρεία μελαγχολίας.
Τα έντυπα μέσα έγραψαν:
«Μια ακόμη χρεοκοπία»
Για το σύγχρονο κράτος ρομαντισμού
Ήτο τελικώς κι αυτή μια ουτοπία.
Οι υπεύθυνοι δήλωσαν πως
Γνώριζαν εξαρχής το τέλος
Μα μια δοκιμή είναι πάντα μια δοκιμή
Για κάτι καλύτερο.
Μάλιστα αναλυτές
Με δισταγμό και θράσος, κόμπασαν
Πως είχε αργήσει κιόλας».
————————————————–
ΤΟ ΑΝΤΙΟ
Φοβάμαι το αντίο σου λέω
Κι οι θάλασσες που με περίμεναν
Έπνιξαν μέσα τους
Όλους τους δικούς μου αγαπημένους.
Ζήλευαν που με κρατούσαν πίσω.
Τώρα ήρθε η ώρα να πάω σε άλλα μέρη.
Όχι, όχι. Μην έρθεις μαζί.
Είναι φοβερό πράγμα η θάλασσα.
Την μια στιγμή σε εξυψώνει Ποσειδώνα
Την άλλη σε γκρεμίζει πάνω στα βράχια
Σαν άλλο ένα έρμαιο πλοιάριο.
Όχι, όχι. Μην έρθεις μαζί.
Μόνος πρέπει να πορευθώ
Σε θάλασσες που δεν επέλεξα
Και που δεν θα με επέλεγαν ποτέ
Αν ήμουν ένας άλλος.
Όχι, όχι. Μόνος θα πάω σε άλλα μέρη.
Και πού ξέρεις. Ίσως βρεθεί μια θάλασσα
Πιο εξωτική, πιο ωραία, πιο γαλήνια, απ’ αυτή.
Ευσεβείς πόθοι, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε θα μου πεις
Σαν τελευταία κουβέντα.
Έχεις δίκιο.
Έμαθα πολλά λάθη για σωστά
Κι από τα λάθη μου, πήρα μόνο φουρτούνες.
Μόνο μένει τώρα ένα σπασμένο κατάρτι
Και ένα κουπί κουρασμένο, απελπισμένο…
Έτσι είναι.
Η θάλασσα έχει άλλες απαντήσεις για τον καθένα.
Κι όμως δεν την μισώ.
Ταξίδεψα.
[Πρώτη δημοσίευση. Η φωτογραφία είναι του Γιώργου Χρηστάκη.]
