ΕΞΟΔΟΣ
Ψυχή μου
απόψε θα σε πάρω από το χέρι
και θα σε σεργιανίσω
σε όλες σου τις ηλικίες.
Εκεί παιδί που υποσχέθηκες να σιωπάς
τις Ώρες τις μεγάλες.
Την “ξηρανθείσα” σου συκή
θα ξανανθίσω στα κατώφλια των πορνείων.
Τα βουλευτήρια εντός θα σου θυμίσω
απ’ τις μεγάλες προδοσίες.
Τα τάλαντα στα χέρια θα σου βάλω
όταν την πρώτη σου στολή ενδεδυμένη
στο χώμα ενταφίαζες κρυμμένα.
Στα άχραντά Του πόδια θα σε σκύψω
όταν αυτά απώθησες για άλλο βλέμμα.
Το λέντιο ζωννύμενος αναμένει
την άβυσσό σου την εσχάτη ν’ αποπλύνει.
Στο μονοπάτι με τους Κέδρους θα σε τρέξω
το φίλημα στο μάγουλο δεν απεστράφης.
Δεν σε συγκίνησαν οι θρόμβοι των αιμάτων
παιδί σαν έτρωγες μαζί με την Αγάπη.
Ο θάνατος -οικείος σου-
ίσως σε συν-κινήσει και στο δικό του μνήμα.
Ίσως το “Μνήσθητι” στα χείλη ειπωθεί
και στα στερνά του το κερί ανάψει
από τον αναβαλλόμενον το Φως
τον αναστάντα εκ νεκρών.
