Θα περνάνε τα χρόνια χωρίς το εμείς πουθενά.
Εμείς που ήμασταν μαζί μα κυρίως χώρια.
Θα λάμπουν τα καλοκαίρια στη θάλασσα
με γιορτές και χαρές και φεγγάρια αυγουστιάτικα∙
και θα ’ρχονται οι χειμώνες ο ένας μετά τον άλλο
και θα ’ναι περισσότεροι από τα καλοκαίρια
πάλι με χαρές και πολλές λύπες
σαν να κουβαλάνε τη λύπη όλου του κόσμου.
Και το μαζί
που δεν ήτανε ποτέ του τέτοιο
θα μας ξεγελά και θα μας κατασπαράσσει
μέχρι να μην αφήσει τίποτα δικό μας.
Τίποτα που να θυμίζει πως
κάποτε υπήρξαμε σε απόσταση φιλιού και πάντα χώρια.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Adrian Bogdan. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου ένατου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
