ΤΡΕΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
Μετάφραση: Θάλεια Ιερωνυμάκη
Όλα
θα συμβούν σε μια μέρα.
Όλα θα έχουν
θαφτεί. Καμιά χαρά
στην ηδονή, μια ανταλλαγή υγρών,
κάτι σαν διάλυμα θανάτου.
Η μοναξιά είν’ η επόμενη ατομική βόμβα.
❧
Στο κέντρο της πόλης ο άνθρωπος πέφτει στο κενό —
μύκητας πολυκύτταρος, ένα μαλάκιο κοινό,
προνύμφη, χταπόδι, σουπιά
δακτυλιοσκώληκες ή απλά σκουλήκια
παράσιτα με αθάνατες ψυχές και φέρσιμο αγέλης
ταινία, ψείρες, ψύλλοι, ασκαρίδες, μεταξοσκώληκες,
κάμπιες, λειχήνες, παραμήκια, σαρκώδεις σαρανταποδαρούσες,
αιμόλεμφος, αίμα καθαρό, γιατί όχι σπέρμα και δάκρυα.
Στη μέση της πόλης ο άνθρωπος ζητιανεύει άνθρωπο.
Στάσου δίπλα μου, έχω τόσα να σου πω.
Ήμουν τουρίστας με μια κάμερα.
Ο ουρανίσκος είχε δικό του θεό,
δυο τρεις πιστούς του New Age, μερικούς ταοϊστές,
φονταμενταλιστές με ονόματα σοφών.
Στην άκρη της πόλης ο άνθρωπος ζητιανεύει την πόλη.
Ανέβα στους ώμους μου, από εδώ ο θάνατος
χάσκει καλύτερα μπροστά σου – ίσως χάρη
σ’ αυτή την καταχνιά της πεδιάδας.
Ανέβα αυτή τη σκάλα,
από δω δεν φαίνεται πια τίποτα σπουδαίο.
Τόση είναι η ησυχία, που μεγαλώνει το χορτάρι. Τόση είναι η ησυχία
που μπορείς όποτε θες να κοιμηθείς.
Για τον αιώνα αυτό θα καταθέσω μαρτυρία.
❧
Πρόσεχε, ο ερχόμενος θα έχει όνομα αλλιώτικο
από αυτό που ήξερες ώς τώρα.
Κι όταν αγγίξει τη γη, δέκα χιλιάδες πράγματα
θα ξεσκιστούν λωρίδες,
τη νύχτα θα σκοτίσουν ακόμη πιο πολύ.
Και τα θηρία θα γλείφουν το αίμα τους
θα ζευγαρώνουνε παράλογα.
Ό,τι πετάξει ο άνθρωπος θα μετατραπεί σε άνθρωπο και τα σκουπίδια
θα γίνουν πολιτείες και τα πτηνά θα ’ναι χωρίς πνοή.
Τη δεύτερη μέρα, ανοιχθήσονται οι ουρανοί. Την τρίτη αποχωρισθήσονται
και ένα στράτευμα κρυφθήσεται υπό τα άγρυπνα όμματα.
Και κανείς δεν θα κοιμηθεί στη γη μέχρι την έκτη μέρα,
όταν τα ψάρια θα εξέλθουν
και θα σμίξουν με τα ζωντανά της αυλής
και θα μιλήσουν τη λαλιά των αγριμιών που έχουν οπλές και τρίχες.
Και τα πτηνά χωρίς πνοή θα σωριαστούν κατά χιλιάδες και χιλιάδες
πάνω στη γη φλεγόμενα, κι ο κόσμος θα ’ναι πυρκαγιά.
Και μην ελπίζεις πως θα αναπαυθούν την ένατη ημέρα. Θα συνεχίζουν
να κατασπαράζουν άλλα αγρίμια κι άλλα (κι άλλα)
και θα βρυχώνται στα παιδιά και στις γυναίκες. Και θα σκορπούν τον φόβο.
Και όλοι θα πορεύονται γυμνοί, μονάχα για να μοιάζουν σαν αγρίμια.
Μόνο να σταματούσε το βουητό. Κι έπειτα οι σιδερένιες πτέρυγες
τη γη θα οργώσουν, και θα σπείρουν αγρίμια και ανθρώπους,
όπως τύχει την ένατη ημέρα
και, χωρίς ανάπαυλα, όλα θα βουβαθούν.
Το τσόφλι μόνο θ’ ακουστεί απ’ τα κελύφη που θα σκάνε.
❧
Πάτα πάνω στον άνθρωπο που ζητάει ψωμί
μ’ όλα τα σκουπιδίσια μάτια του.
Τόση είναι η ησυχία που μπορείς όσο ποτέ να κοιμηθείς.
Ανέβα στους ώμους μου, κοίτα:
έχω κι εγώ ένα μανιτάρι
έχω κι εγώ μια βόμβα ατομική.
***
Τιβέριου Νεάκσου (Tiberiu Neacşu): Γεννήθηκε το 1981 στην Τιμισοάρα. Είναι ποιητής και μεταφραστής. Εμφανίστηκε το 2000 με την ποιητική συλλογή H Τρελή (Nebuna). Το 2013 εξέδωσε τη συλλογή Ακροβάτης σε δέκα βήματα (Acrobat în zece pași) και το 2023 τη συλλογή Σύνδρομο Joubert (Sindromul Joubert), από την οποία προέρχεται το ποίημα. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε έντεκα γλώσσες.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: © Alexander Aksyonov: I dreamt of Kazimir Severinovich. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου ένατου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
