Χρόνια σε βλέπω
ν’ ανεβαίνεις την πλαγιά
κουβαλώντας
εκείνο τον βράχο στους ώμους
με το βλέμμα του νικητή.
Έχεις τάξει στον εαυτό σου
την κορυφή.
Σπρώχνεις τον βράχο
ολημερίς κι ολονυχτίς
–έργο ζωής.
Τον ακολουθείς καθώς κυλάει
χαμηλά
κατεβαίνεις το ίδιο μονοπάτι
με σκέψεις αλλόκοτες
βήμα ανυπόμονο
–ξανά και ξανά–
για να τον μαζέψεις
για να τον αγκαλιάσεις τρυφερά
με λασπωμένα τα χέρια.
Είναι:
ο δικός σου βράχος
το δικό σου φορτίο της ψυχής.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Alessandro Accordini. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
