μέρες που μεγαλώνουνε, σαν κόρες, και δεν χωράνε πια
στ’ απάγκιο των χεριών μου.
— Derek Walcott, «Μεσοκαλόκαιρο, Τομπάγκο», μτφρ. Μ.Θ.
Ο ήλιος κάνει λαμπόγυαλο
το θολωμένο τζάμι.
Απ’ έξω βράζει ένα ποτάμι
λαμαρινένια ψάρια.
Το κλεινόν άστυ μακραίνει
σαν διάδρομος προσγείωσης.
Συρτή αναμονή
κεντάει Αυγούστους στο ημερολόγιο του τοίχου.
Κι εγώ σώζομαι πηδώντας μες στο παλιό ποίημα
της καλοκαιρινής ραστώνης.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Martin Parr. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
