Έτσι το θέλουν οι πέτρες, έτσι ονειρεύονται, πουλί μου. Να με ξυπνούν
τοιχογραφίες σπηλαίων, με σέρνουν μαζί, ρούχα ελευθέρας βοσκής μπαίνουν στον ύπνο μου, Αγίων
εκεί να δεις σφαίρες
σαν αυτόματο
αριστερά τα καρδιακά αγγεία
δεξιά το φαγωμένο ποίημα
Εγώ βέβαια έμαθα, χρυσώνω στεριές, κι ας με πολεμούν κάτι καλώδια σκέτο βραχυκύκλωμα, τρύπες γαλανές που τρίζουν στον αυχένα, εφτάψυχες δίχως περιλαίμιο
θα τερματίσουν στον τελικό, λέω
Ε, και; Τόσα αίματα τεντώνουν το λουρί, τη χλωροφύλλη σου, κοίτα, μ’ αυτή ξεμυαλίζονται οι πέτρες – και τα μελάνια σου, διάολε,
τα ανόθευτα.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: ©Grzegorz Jacek Olejniczak. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
