Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΔΑΣΚΑΛΑ
Η μέρα σου άρχιζε με το σουσάμι
Δώδεκα άνοιγες το ζεμπίλι
Στο φελιζόλ έπινες τον ήλιο
Το ψωμοτύρι με λίγο χάρτσι
γινόταν πιο γλυκό κι από πατέ
Στις έξι δρόσιζε η ματιά της
μας φίλευε το σκέτο από γιουβέτσι
Στρατιωτάκια βημάτιζαν στη βεράντα
η φαντασία έβγαζε πλαστικά φτερά
Τις Κυριακές σινεμά «Καμέλια»
Κάτω απ’ τ’ αστέρια και στο κρεβάτι
η νύχτα άλλαζε πριν σβήσουν
η Τζένη, η Αλίκη, το πανί
Φτώχεια τη λέγανε
την πρώτη μου
δασκάλα.
ΣΤΩΜΑΤΣΑΔΑ
Ολόκληρη ζωή πάνω στις ξένες πλάκες καλουπώνω·
κι ύστερα κάτω απ’ τη δική μου
ούτε στάλα δροσιάς
Η στωματσάδα τη νύχτα στη βεράντα
είναι ανάσα λιγοστή
Γκρινιάζω για τη ζέστη
ώσπου μια πλάκα μάρμαρο
θα πάρει την τόση κάψα.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Josef Koudelka. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
