ΑΥΤΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Νάτο πάλι το όνειρο
Σβήσε με σε παρακαλώ
Είπε η φλεγόμενη βάτος
Βρέθηκα
Τη λάθος στιγμή στο σωστό μέρος
Ποιόν να υπακούσω
Αυτός που την άναψε
Ήταν ο ίδιος μ’ εκείνον που παρακαλούσε
Ποιος είσαι ποιος μιλά
Είμαι αυτός που είμαι είπε
Φλεγόταν αλλά δεν καιγόταν
Ιδού το νόημα
Τα μάτια να πιστέψουνε
Αυτό που βλέπουν
Γι’ αυτό παράκουσα την εντολή κι αποκοιμήθηκα
Κάτω από τη συκιά
Νύχτα με νύχτα όρθιος ο λαγός
Τρέμιζε το μουσούδι – καημένε κόσμε αναλογίσθηκε
Ώσπου ανοίξανε οι ουρανοί και πέσαν τα ποτάμια στη γη
Ξυπνήστε
Στο φως της μέρας το παιδί
Βγαίνει χαρούμενο από το σχολείο
ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΩΡΑ
Μ’ ένα κουτάλι έτρωγαν τα σωθικά της πεινασμένοι
Για αισθήματα ούτε λόγος, αγνοούσαν
Καπνός στις μέλισσες – έρχεται η ώρα
Που πνίγει τη μύτη το οξύ του
Είναι
Μια τελετή που κόβει εισιτήρια
Κανείς δεν θέλει αλλά όλοι είναι εκεί μητέρα
Σκίζει η λεπίδα διαμιάς
Τις άπειρες ευχές και τα καλοσυνάτα λόγια
Περδίκι σε βλέπω, δεν πίστευε ποτέ κάτι
Λιγότερο από αυτό που είπε
Ενώ
Το φίδι χάθηκε συρίζοντας στην έρημο
Μια κόκκινη ιριδίζουσα γραμμή ανάμεσα
Στις άλλες κίτρινες γραμμές των προσχώσεων –
Αλήστου μνήμης αλλά
Το τυρί θα χαλάσει έξω απ’ το συρμάτινο ψυγείο
Που πάει κι έρχεται κρεμασμένο απ’ το δοκάρι
Μ’ ένα κουτάλι έτρωγαν τα σωθικά της
Τα φρούτα σαπίζουν όπως κάθε τι στον κόσμο
Πίσω απ’ την κουμαριά θα γίνει λόγος
Για μετοχές μπιτκόιν κι άλλα άχρηστα
Οι εναπομείναντες φλυαρούν
Χωρίς να το γνωρίζουν
Έρχεται η σειρά τους
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: ©Sally Michel Avery. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
